Ποιος είναι ο αριθμός οξείδωσης ενός αζώτου;
Κανόνες για την εκχώρηση αριθμών οξείδωσης:
1. Στοιχεία στην στοιχειώδη κατάσταση τους έχουν αριθμό οξείδωσης 0. (π.χ., n₂ έχει αριθμό οξείδωσης 0)
2. Ο αριθμός οξείδωσης ενός μονατομικού ιόντος είναι ίσος με την χρέωση του. (π.χ., Na + έχει αριθμό οξείδωσης +1)
3. Το άθροισμα των αριθμών οξείδωσης σε ουδέτερη ένωση είναι 0.
4. Το άθροισμα των αριθμών οξείδωσης σε ένα πολυατομικό ιόν ισούται με το φορτίο του ιόντος
5. Τα στοιχεία της ομάδας 1 έχουν έναν αριθμό οξείδωσης +1, τα στοιχεία της ομάδας 2 έχουν αριθμό οξείδωσης +2.
6. Οξυγόνο έχει συνήθως έναν αριθμό οξείδωσης -2 , εκτός από τα υπεροξείδια (π.χ., H₂O₂) όπου είναι -1 και σε ενώσεις με φθόριο όπου μπορεί να είναι θετική.
7. Το υδρογόνο έχει συνήθως έναν αριθμό οξείδωσης +1 , εκτός από τα μεταλλικά υδρίδια (π.χ., NAH) όπου είναι -1.
8. Η φθορίνη έχει πάντα έναν αριθμό οξείδωσης -1.
Παραδείγματα:
* Στο NH₃ (αμμωνία), Το υδρογόνο έχει αριθμό οξείδωσης +1 (κανόνας 7). Δεδομένου ότι υπάρχουν τρία άτομα υδρογόνου, το συνολικό θετικό φορτίο είναι +3. Για να εξισορροπήσει αυτό, το άζωτο πρέπει να έχει αριθμό οξείδωσης -3.
* Σε no₂ (διοξείδιο του αζώτου), Το οξυγόνο έχει αριθμό οξείδωσης -2 (κανόνας 6). Με δύο άτομα οξυγόνου, το συνολικό αρνητικό φορτίο είναι -4. Επομένως, το άζωτο πρέπει να έχει αριθμό οξείδωσης +4 για να εξισορροπήσει αυτό.
* Στο HnO₃ (νιτρικό οξύ), Το οξυγόνο έχει αριθμό οξείδωσης -2 (κανόνας 6) και το υδρογόνο έχει αριθμό οξείδωσης +1 (κανόνας 7). Το συνολικό φορτίο από το οξυγόνο (-6) και το υδρογόνο (+1) είναι -5. Επομένως, το άζωτο πρέπει να έχει αριθμό οξείδωσης +5 για να κάνει το συνολικό φορτίο του μορίου μηδέν.
Κοινοί αριθμοί οξείδωσης αζώτου:
* -3: Στην αμμωνία (NH₃), ιόν αμμωνίου (NH₄⁺)
* -2: Στην υδραζίνη (N₂H₄)
* -1: Σε υδροξυλαμίνη (NH₂OH)
* +1: Σε οξείδιο του αζώτου (N₂o)
* +2: Στο νιτρικό οξείδιο (όχι)
* +3: Στο νιτρώδες οξύ (HNO₂)
* +4: Στο διοξείδιο του αζώτου (NO₂)
* +5: Στο νιτρικό οξύ (HNO₃), το νιτρικό ιόν (NO₃⁻)
Σημαντική σημείωση: Ο αριθμός οξείδωσης είναι μια θεωρητική έννοια που χρησιμοποιείται για τη λογιστική και την εξισορρόπηση των χημικών εξισώσεων. Δεν αντικατοπτρίζει απαραιτήτως την πραγματική φόρτιση σε ένα άτομο σε ένα μόριο.