Γιατί το φθόριο αλουμινίου είναι πιο ιοντικό από το χλωριούχο;
1. Διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας:
* Το φθόριο (F) είναι το πιο ηλεκτροαρνητικό στοιχείο στον περιοδικό πίνακα, ενώ το χλώριο (CL) είναι λιγότερο ηλεκτροαρνητικό.
* Η διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ αλουμινίου (AL) και φθορίου είναι σημαντικά μεγαλύτερη από ό, τι μεταξύ αλουμινίου και χλωρίου.
* Αυτή η μεγαλύτερη διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα οδηγεί σε μεγαλύτερο βαθμό ιοντικού χαρακτήρα στο ALF₃ σε σύγκριση με το Alcl₃.
2. Μικρότερο μέγεθος ιόντος φθορίου:
* Τα ιόντα φθορίου (F⁻) είναι πολύ μικρότερα από τα ιόντα χλωριούχου (CL⁻).
* Αυτό το μικρότερο μέγεθος οδηγεί σε ισχυρότερη ηλεκτροστατική έλξη μεταξύ του κατιόντος αλουμινίου (al³⁺) και των ιόντων φθορίου.
* Το ισχυρότερο αξιοθέατο έχει ως αποτέλεσμα έναν πιο ιοντικό δεσμό στο Alf₃.
3. Επιδράσεις πόλωσης:
* Τα ιόντα χλωριούχου είναι πιο πολωμένα από τα ιόντα φθορίου.
* Αυτό σημαίνει ότι το σύννεφο ηλεκτρονίων γύρω από το ιόν χλωριούχου μπορεί να παραμορφωθεί ευκολότερα από το θετικό φορτίο του κατιόντος αλουμινίου.
* Η αυξημένη πόλωση στο Alcl₃ οδηγεί σε μεγαλύτερο βαθμό ομοιοπολικού χαρακτήρα στον δεσμό.
4. Πλέγμα ενέργειας:
* Η ενέργεια του πλέγματος του Alf₃ είναι σημαντικά υψηλότερη από αυτή του Alcl₃.
* Αυτή η υψηλότερη ενέργεια πλέγματος υποδεικνύει ισχυρότερες ιοντικές αλληλεπιδράσεις στο ALF₃.
Συνοπτικά:
Ο συνδυασμός μιας μεγαλύτερης διαφοράς ηλεκτροαρνητικότητας, μικρότερου μεγέθους του ιόντος φθοριούχου και ισχυρότερων ηλεκτροστατικών αλληλεπιδράσεων λόγω της υψηλότερης ενέργειας του πλέγματος οδηγεί στο ALF₃ να είναι πιο ιοντικό από το alcl₃. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι και οι δύο ενώσεις παρουσιάζουν κάποιο βαθμό ομοιοπολικού χαρακτήρα, καθώς δεν είναι καθαρά ιοντικά.
