Ποια ζεύγη στοιχείων είναι πιο πιθανό να σχηματίσουν έναν ομοιοπολικό δεσμό;
* Ηλεκτροργατιστικότητα: Αυτό είναι ένα μέτρο της ικανότητας ενός ατόμου να προσελκύει ηλεκτρόνια σε έναν δεσμό.
* Μη μετάλλια: Τα μη μέταλλα έχουν γενικά υψηλότερες τιμές ηλεκτροαρνητικότητας από τα μέταλλα.
* Παρόμοια ηλεκτροαρνητικότητα: Όταν δύο άτομα έχουν παρόμοιες τιμές ηλεκτροαρνητικότητας, μοιράζονται τα ηλεκτρόνια σχετικά εξίσου. Αυτή η κοινή χρήση οδηγεί στο σχηματισμό ενός ομοιοπολικού δεσμού.
Παραδείγματα:
* υδρογόνο και οξυγόνο (H₂O): Τόσο το υδρογόνο όσο και το οξυγόνο είναι μη μέταλλα με σχετικά υψηλές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας. Μοιράζονται ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν μόρια νερού.
* άνθρακα και υδρογόνο (ch₄): Ο άνθρακας και το υδρογόνο έχουν παρόμοιες τιμές ηλεκτροαρνητικότητας, οδηγώντας στον σχηματισμό ομοιοπολικών δεσμών στο μεθάνιο.
* χλώριο και χλώριο (CL₂): Δύο άτομα χλωρίου μοιράζονται ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν ένα διατομικό μόριο χλωρίου (CL₂).
Εξαιρέσεις:
Ενώ παρόμοια ηλεκτροαρνητικότητα είναι ένας ισχυρός δείκτης ομοιοπολικής σύνδεσης, υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις:
* πολικοί ομοιοπολικοί δεσμοί: Ακόμη και όταν δύο άτομα έχουν ελαφρώς διαφορετικές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας, μπορούν ακόμα να σχηματίσουν έναν ομοιοπολικό δεσμό. Αυτός ο δεσμός ονομάζεται πολικός ομοιοπολικός δεσμός, όπου τα ηλεκτρόνια μοιράζονται άνισα.
* Μεταλλικοί δεσμοί: Τα μέταλλα συχνά σχηματίζουν δεσμούς που θεωρούνται μεταλλικοί δεσμοί, όπου τα ηλεκτρόνια απομακρύνονται σε όλη τη δομή αντί να μοιράζονται μεταξύ συγκεκριμένων ζευγών ατόμων.
Γενικά, μπορείτε να σκεφτείτε τους ομοιοπολικούς δεσμούς ως σχηματισμό μεταξύ ζευγών μη μεταλλικών, ειδικά όταν έχουν παρόμοιες τιμές ηλεκτροαρνητικότητας.
