Ποια χημικά ουσίες βρίσκονται σε αργίλιο;
Ορυκτά:
* πυριτικά: Αυτά είναι τα πιο άφθονα ορυκτά στον πηλό. Τα κοινά παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* χαλαζία (SiO2): Ένα σκληρό και ανθεκτικό ορυκτό, που συχνά υπάρχει σε ποικίλες ποσότητες.
* Feldspar (Kalsi3O8, Naalsi3O8, Caal2Si2O8): Ο καιρός του άστριου απελευθερώνει κάλιο, νάτριο και ασβέστιο, τα οποία είναι σημαντικά θρεπτικά συστατικά για τα φυτά.
* MICA (KAL2 (ALSI3O10) (OH) 2): Το MICA συμβάλλει στη δομή του εδάφους και την ικανότητα συγκράτησης του νερού.
* Ορυκτά αργίλου: Αυτά είναι ορυκτά με λεπτόκοκκο με μια στρώση δομής, υπεύθυνη για τις μοναδικές ιδιότητες των αργίλων. Τα κοινά ορυκτά πηλού περιλαμβάνουν:
* kaolinite (al2SI2O5 (OH) 4): Γνωστή για την λευκότητα και την ικανότητα ανταλλαγής χαμηλών κατιόντων (CEC).
* montmorillonite (al2SI4O10 (OH) 2 • NH2O): Εξαιρετικά αντιδραστική με ένα υψηλό CEC, συμβάλλοντας στην ικανότητα του Clay να κρατάει θρεπτικά συστατικά και νερό.
* Illite (KAL2 (ALSI3O10) (OH) 2): Παρόμοια με το μαρμαρυγία αλλά με μια πιο περίπλοκη δομή.
* Οξείδια: Αυτά τα ορυκτά είναι συχνά παρόντα σε μικρότερες ποσότητες, αλλά συμβάλλουν στο χρώμα και την αντιδραστικότητα του εδάφους. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* Οξείδια σιδήρου (Fe2O3, FeO): Αυτά προσδίδουν κόκκινα, καφέ και κίτρινα χρώματα στο έδαφος.
* Οξείδια αλουμινίου (AL2O3): Συμβάλλουν στην οξύτητα του εδάφους.
* Οξείδια μαγγανίου (MNO2): Που εμπλέκονται στην ποδηλασία θρεπτικών ουσιών.
Οργανική ύλη:
* χούμο: Πρόκειται για αποσυντεθειμένο φυτικό και ζωικό υλικό, πλούσιο σε άνθρακα και άλλα θρεπτικά συστατικά. Το HUMUS βελτιώνει τη δομή του εδάφους, την κατακράτηση νερού και τη γονιμότητα.
* ζωντανοί οργανισμοί: Τα μικρόβια, οι μύκητες και άλλοι οργανισμοί συμβάλλουν στη διαδικασία αποσύνθεσης και στον κύκλο θρεπτικών ουσιών.
Άλλα στοιχεία:
* νερό: Τα αργιλώδη εδάφη έχουν υψηλή ικανότητα συγκράτησης του νερού λόγω του μικρού μεγέθους σωματιδίων και της παρουσίας αργιλώδους ορυκτών.
* AIR: Οι χώροι των πόρων στο έδαφος επιτρέπουν την ανταλλαγή αέρα, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τις ρίζες των φυτών και τη μικροβιακή δραστηριότητα.
* θρεπτικά συστατικά: Τα αργιλώδη εδάφη μπορούν να συγκρατήσουν θρεπτικά συστατικά όπως το άζωτο, ο φωσφόρος και το κάλιο, αλλά μπορούν επίσης να γίνουν ανεπαρκή με θρεπτικά συστατικά ανάλογα με το pH και άλλους παράγοντες του εδάφους.
* άλατα: Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα αργιλώδη εδάφη μπορούν να συσσωρεύουν άλατα, τα οποία μπορεί να είναι επιζήμια για την ανάπτυξη των φυτών.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η συγκεκριμένη χημική σύνθεση του αργίλου εδάφους μπορεί να ποικίλει σημαντικά ανάλογα με την τοποθεσία του, το γεωλογικό ιστορικό και άλλους παράγοντες.
