Πώς ο ομοιοπολικός δεσμός συγκρατεί το υδρογόνο και το χλώριο μαζί;
1. Κοινόχρηστα ηλεκτρόνια:
* υδρογόνο (h): Έχει 1 ηλεκτρόνιο στο εξωτερικό κέλυφος του (κέλυφος σθένους). Χρειάζεται 1 ακόμη ηλεκτρόνιο για να επιτύχει μια σταθερή διαμόρφωση όπως το ήλιο (2 ηλεκτρόνια).
* χλώριο (CL): Έχει 7 ηλεκτρόνια στο εξωτερικό κέλυφος του. Χρειάζεται 1 ακόμη ηλεκτρόνιο για να επιτύχει μια σταθερή διαμόρφωση όπως το Argon (8 ηλεκτρόνια).
2. Η διαδικασία συγκόλλησης:
* Κοινή χρήση: Το υδρογόνο και το χλώριο μοιράζονται τα εξωτερικά τους ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν έναν μόνο ομοιοπολικό δεσμό. Αυτό σημαίνει ότι και οι δύο έχουν πρόσβαση στο κοινό ζευγάρι ηλεκτρονίων, γεμίζοντας τα εξωτερικά κελύφη τους.
* έλξη: Τα κοινόχρηστα ηλεκτρόνια προσελκύονται από τους θετικά φορτισμένους πυρήνες τόσο των ατόμων υδρογόνου όσο και χλωρίου. Αυτό το αξιοθέατο είναι η "κόλλα" που συγκρατεί τα άτομα μαζί.
3. Το αποτέλεσμα:
* μόριο HCl: Τα κοινόχρηστα ηλεκτρόνια δημιουργούν ένα σταθερό μόριο χλωριούχου υδρογόνου (HCl).
* πολικός ομοιοπολικός δεσμός: Τα κοινόχρηστα ηλεκτρόνια περνούν περισσότερο χρόνο πιο κοντά στο άτομο χλωρίου (επειδή το χλώριο είναι πιο ηλεκτροαρνητικό, που σημαίνει ότι προσελκύει ηλεκτρόνια πιο έντονα). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα ελαφρώς αρνητικό φορτίο στην πλευρά του χλωρίου και ένα ελαφρώς θετικό φορτίο στην πλευρά του υδρογόνου.
Συνοπτικά:
Οι ομοιοπολικοί δεσμοί περιλαμβάνουν την ανταλλαγή ηλεκτρονίων μεταξύ των ατόμων. Στην περίπτωση του χλωριούχου υδρογόνου, η κοινή χρήση ενός μόνο ζεύγους ηλεκτρονίων μεταξύ υδρογόνου και χλωρίου επιτρέπει στα δύο άτομα να επιτύχουν μια σταθερή ηλεκτρονική διαμόρφωση, με αποτέλεσμα έναν ισχυρό χημικό δεσμό.
