Γιατί το διάλυμα φθορίου χλωρίου και νατρίου αντιδρά;
* Το χλώριο (CL₂) είναι ένα μη πολικό ομοιοπολικό μόριο: Δεν είναι εύκολα ιονίζοντας σε λύση.
* Το φθοριούχο νάτριο (NAF) είναι μια ιοντική ένωση: Διαχωρίζεται σε διάλυμα σε ιόντα νατρίου (Na+) και φθορίου (F-).
* Τα ιόντα φθοριούχου είναι αδύναμα πυρηνόφιλα: Δεν είναι αρκετά ισχυροί για να μετατοπίσουν ιόντα χλωριούχου από μόρια χλωρίου.
Επομένως, δεν υπάρχει σημαντική αντίδραση μεταξύ διαλύματος φθοριούχου χλωρίου και νατρίου
Ωστόσο, υπάρχουν μερικά σημαντικά σημεία που πρέπει να εξεταστούν:
* Παρουσία νερού, το χλώριο μπορεί να αντιδράσει με νερό για να σχηματίσει υποχλωριώδες οξύ (HOCL) και υδροχλωρικό οξύ (HCl): CL₂ + H₂O ⇌ HOCL + HCL. Αυτή η αντίδραση είναι αργή, αλλά μπορεί να συμβεί παρουσία φθοριούχου νατρίου.
* Τα ιόντα φθοριούχου μπορούν να αντιδράσουν με υποχλωριώδες οξύ για να σχηματίσουν υποφθορίτη (του-): HOCL + F- ⇌ OF- + H₂O. Αυτή η αντίδραση είναι επίσης αργή, αλλά μπορεί να συμβάλει στη συνολική αντίδραση.
* Το χλώριο μπορεί να οξειδώσει τα ιόντα φθορίου για να σχηματίσει αέριο φθορίου (F₂): CL₂ + 2F- → 2cl- + f₂. Ωστόσο, αυτή η αντίδραση είναι εξαιρετικά δυσμενής και απαιτεί πολύ ισχυρές οξειδωτικές συνθήκες.
Συνοπτικά, ενώ μια άμεση αντίδραση μεταξύ διαλύματος φθοριούχου χλωρίου και νατρίου είναι απίθανο, μπορεί να εμφανιστεί μερικές μικρές αντιδράσεις λόγω της παρουσίας νερού και του σχηματισμού υποχλωριώδους οξέος Η συνολική αντίδραση είναι πολύπλοκη και εξαρτάται από παράγοντες όπως το ρΗ, τη θερμοκρασία και τη συγκέντρωση.
