Ποια είναι η απόδειξη ότι τα στοιχεία μπορούν να συνδυαστούν για να σχηματίσουν νέες ενώσεις;
* Χημικές αντιδράσεις: Η πιο άμεση απόδειξη είναι η παρατήρηση των χημικών αντιδράσεων. Όταν αντιδρούν τα στοιχεία, αλλάζουν τις φυσικές και χημικές τους ιδιότητες, σχηματίζοντας εντελώς νέες ουσίες με ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, το αέριο υδρογόνου (H₂) αντιδρά με αέριο οξυγόνου (O₂) για να σχηματίσει νερό (H₂O), ένα υγρό με ιδιότητες εντελώς διαφορετικές από τα συστατικά του στοιχεία.
* Ανάλυση σύνθεσης: Η ανάλυση της σύνθεσης μιας ένωσης αποκαλύπτει ότι περιέχει συγκεκριμένα στοιχεία σε σταθερές αναλογίες με μάζα. Για παράδειγμα, το νερό περιέχει πάντα 11% υδρογόνο και 89% οξυγόνο κατά μάζα, ανεξάρτητα από την πηγή του.
* Ιδιότητες των ενώσεων: Οι ενώσεις έχουν μοναδικές ιδιότητες που διαφέρουν από τις ιδιότητες των συστατικών τους στοιχείων. Για παράδειγμα, το αλάτι επιτραπέζιου (NaCl) είναι ένα λευκό κρυσταλλικό στερεό που διαλύεται στο νερό, ενώ το νάτριο (Na) είναι ένα μαλακό, ασημένιο μέταλλο που αντιδρά βίαια με νερό και το χλώριο (CL₂) είναι ένα δηλητηριώδες κίτρινο-πράσινο αέριο.
* φασματοσκοπία: Χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η υπέρυθρη φασματοσκοπία ή η φασματομετρία μάζας, μπορούμε να εντοπίσουμε τους συγκεκριμένους δεσμούς και στοιχεία που υπάρχουν σε μια ένωση, επιβεβαιώνοντας τη μοναδική μοριακή δομή της.
* Φυσικές αλλαγές: Ορισμένες ενώσεις υφίστανται φυσικές αλλαγές που αποδεικνύουν την παρουσία συγκεκριμένων στοιχείων. Για παράδειγμα, η θειική θειική θύλακα του χαλκού (Cuso₄ · 5H₂O) έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια των μορίων νερού, αφήνοντας πίσω τον άνυδρο θειικό χαλκό (Cuso₄). Αυτή η αλλαγή συνοδεύεται από μια μετατόπιση χρώματος από μπλε σε λευκό, υποδεικνύοντας την απομάκρυνση του νερού.
Στην ουσία, η ικανότητα των στοιχείων να συνδυάζονται σε σταθερές αναλογίες για να σχηματίσουν νέες ουσίες με ξεχωριστές ιδιότητες είναι οι θεμελιώδεις ενδείξεις σχηματισμού ένωσης.
