Ποιες είναι οι τρεις μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της καθαρότητας μιας ουσίας;
Ωστόσο, τρεις κοινές και ευπροσάρμοστες μέθοδοι είναι:
1. Προσδιορισμός σημείου τήξης: Αυτή είναι μια απλή αλλά αποτελεσματική τεχνική που χρησιμοποιείται για συμπαγείς ουσίες. Οι καθαρές ενώσεις έχουν ένα συγκεκριμένο σημείο τήξης. Οποιεσδήποτε ακαθαρσίες θα μειώσουν το σημείο τήξης και θα διευρύνουν το εύρος τήξης.
2. Προσδιορισμός σημείου βρασμού: Παρόμοια με το σημείο τήξης, αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για υγρές ουσίες. Οι καθαρές ενώσεις έχουν ένα συγκεκριμένο σημείο βρασμού. Οι ακαθαρσίες θα μεταβάλουν το σημείο βρασμού και μπορεί να οδηγήσουν σε ευρύτερο εύρος βρασμού.
3. χρωματογραφία: Αυτή η τεχνική διαχωρίζει τα συστατικά ενός μείγματος που βασίζεται στις διαφορετικές συγγένειες τους για μια στατική φάση (π.χ. χαρτί, πυριτικό πηκτή). Συγκρίνοντας τους χρόνους συγκράτησης και τις σχετικές ποσότητες των εξαρτημάτων, μπορεί να αξιολογηθεί η καθαρότητα της ουσίας. Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι χρωματογραφίας, συμπεριλαμβανομένης της χρωματογραφίας λεπτών στρωμάτων (TLC), της χρωματογραφίας αερίου (GC) και της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC).
Άλλες τεχνικές που πρέπει να λάβετε υπόψη:
* φασματοσκοπία: Τεχνικές όπως η υπέρυθρη ακτινοβολία (IR), ο πυρηνικός μαγνητικός συντονισμός (NMR) και η φασματομετρία μάζας (MS) παρέχουν λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τη μοριακή δομή και τον προσδιορισμό ακαθαρσιών.
* τιτλοδότηση: Μία μέθοδος βασισμένη σε χημική αντίδραση για τον ποσοτικό προσδιορισμό της ποσότητας ενός συγκεκριμένου συστατικού σε ένα μίγμα, επιτρέποντας τον υπολογισμό της καθαρότητας.
* στοιχειακή ανάλυση: Ο προσδιορισμός της στοιχειακής σύνθεσης μιας ουσίας μπορεί να αποκαλύψει την παρουσία ακαθαρσιών.
Η επιλογή της μεθόδου εξαρτάται από τη συγκεκριμένη ουσία, το αναμενόμενο επίπεδο καθαρότητας και τους διαθέσιμους πόρους.
