Τα στοιχεία τείνουν να υποβάλλονται σε χημικές αντιδράσεις που μειώνουν τη σταθερότητα;
* Κανόνας οκτάδων: Τα περισσότερα στοιχεία προσπαθούν να επιτύχουν μια σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων, όπως τα ευγενή αέρια, τα οποία έχουν ένα πλήρες εξωτερικό κέλυφος ηλεκτρονίων (συνήθως 8). Αυτό είναι γνωστό ως κανόνας οκτάδων.
* Κάτω ενεργειακή κατάσταση: Δημιουργώντας δεσμούς με άλλα άτομα, τα στοιχεία μπορούν να επιτύχουν χαμηλότερη ενεργειακή κατάσταση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα κοινόχρηστα ηλεκτρόνια σε ένα δεσμό είναι πιο σταθερά από τα μοναχικά ηλεκτρόνια σε απομονωμένα άτομα.
* Αυξημένη σταθερότητα: Η επίτευξη μιας σταθερής διαμόρφωσης ηλεκτρονίων και μιας χαμηλότερης κατάστασης ενέργειας οδηγεί σε συνολική αύξηση της σταθερότητας του στοιχείου.
Παράδειγμα: Το νάτριο (Na) έχει ένα ηλεκτρόνιο σθένους και είναι εξαιρετικά αντιδραστικό. Αντιδρώντας με χλώριο (CL), το οποίο έχει 7 ηλεκτρόνια σθένους, και οι δύο επιτυγχάνουν μια σταθερή διαμόρφωση οκτάδων σχηματίζοντας έναν δεσμό. Αυτό δημιουργεί χλωριούχο νάτριο (NaCl), το οποίο είναι σταθερή ένωση.
Εξαιρέσεις:
* ευγενή αέρια: Αυτά τα στοιχεία έχουν ήδη ένα πλήρες εξωτερικό κέλυφος και είναι εγγενώς πολύ σταθερά. Δεν συμμετέχουν εύκολα σε χημικές αντιδράσεις.
* Μεταβατικά μέταλλα: Αυτά τα στοιχεία έχουν πιο πολύπλοκες διαμορφώσεις ηλεκτρονίων και μπορούν να σχηματίσουν μια ποικιλία ενώσεων, μερικές από τις οποίες μπορεί να είναι λιγότερο σταθερές από το καθαρό μέταλλο.
Γενικά, όμως, οι χημικές αντιδράσεις οδηγούνται από την τάση των στοιχείων να επιτευχθούν μια πιο σταθερή κατάσταση.
