bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> Χημική ουσία

Γιατί το ατομικό βάρος του χλωρίου είναι 35,5 αν και ισότοπα 35 και 37;

Έχετε δίκιο να είστε περίεργοι! Δεν είναι απλός μέσος όρος 35 και 37. Εδώ είναι γιατί:

Ατομικό βάρος έναντι αριθμού μάζας

* αριθμός μάζας: Ο αριθμός των πρωτονίων και των νετρονίων στον πυρήνα ενός ατόμου (π.χ. χλωρίνη-35 έχει 17 πρωτόνια και 18 νετρόνια, για μάζα 35).

* Ατομικό βάρος: Ο σταθμισμένος μέσος όρος των μαζών όλων των φυσικών ισότοπων ενός στοιχείου.

ισότοπα χλωρίου και αφθονία

Το χλώριο έχει δύο σημαντικά ισότοπα:

* χλώριο-35 (³⁵cl): Περίπου 75,77% αφθονία στη φύση.

* χλώριο-37 (³⁷cl): Περίπου 24,23% αφθονία στη φύση.

Υπολογισμός του ατομικού βάρους

Το ατομικό βάρος του χλωρίου υπολογίζεται από:

1.

* ³⁵cl:35 x 0.7577 =26.5195

* ³⁷cl:37 x 0.2423 =8.9651

2. Προσθήκη των αποτελεσμάτων:

* 26.5195 + 8.9651 =35.4846

Ως εκ τούτου, το ατομικό βάρος του χλωρίου είναι περίπου 35,5, αντανακλώντας τον σταθμισμένο μέσο όρο των δύο μεγάλων ισότοπων του.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ κετοκοναζόλης και μικοναζόλης

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ κετοκοναζόλης και μικοναζόλης

Η κύρια διαφορά μεταξύ Κετοκοναζόλη και μικοναζόλη είναι η κετοκοναζόλη είναι μια κρέμα που συνταγογραφείται για τη θεραπεία μυκητιασικών λοιμώξεων όπως η δακτυλίτιδα, η φαγούρα, το πόδι του αθλητή, η πιτυρίδα και η tinea versicolor, ενώ η μικοναζόλη είναι σημαντική για τη θεραπεία κολπικών λοιμώξε

Διαφορά μεταξύ φαινόλης και φαινυλίου

Διαφορά μεταξύ φαινόλης και φαινυλίου

Κύρια διαφορά – Φαινόλη έναντι Φαινυλίου Η φαινόλη και το φαινύλιο είναι ονομασίες IUPAC που δίνονται για ορισμένες χημικές ενώσεις. Η φαινόλη είναι ένα αρωματικό μόριο. Είναι η απλούστερη αρωματική αλκοόλη που αποτελείται από έναν δακτύλιο βενζολίου που έχει υποκατασταθεί με μια ομάδα υδροξυλίου. P

Εξίσωση και Παράδειγμα του νόμου του Beer

Εξίσωση και Παράδειγμα του νόμου του Beer

Στη φασματοσκοπία, ο νόμος της μπύρας δηλώνει ότι η απορρόφηση του φωτός από ένα δείγμα είναι ευθέως ανάλογη με το μήκος της διαδρομής του και τη συγκέντρωσή του. Με άλλα λόγια, ένα διάλυμα απορροφά περισσότερο μονοχρωματικό φως όσο περισσότερο περνά μέσα από το δείγμα ή όσο πιο συγκεντρωμένο είναι.