Ποιες εργαστηριακές δοκιμές μπορούν να γίνουν για να δοκιμαστούν για την πίεση των οργανικών μορίων;
Γενικές δοκιμές για οργανικά μόρια:
* καύση: Η καύση ενός δείγματος και η παρατήρηση της παρουσίας φλόγας, αιθάλης ή απελευθέρωσης αερίων όπως το CO2 μπορεί να υποδεικνύει την παρουσία οργανικών ενώσεων. Πρόκειται για μια βασική δοκιμή που μπορεί να εκτελεστεί σε ένα απλό εργαστηριακό περιβάλλον.
* στοιχειακή ανάλυση: Αυτό περιλαμβάνει τον προσδιορισμό της στοιχειακής σύνθεσης ενός δείγματος. Τα οργανικά μόρια περιέχουν τυπικά άνθρακα, υδρογόνο και συχνά οξυγόνο, άζωτο, θείο και φωσφόρο. Αυτή η ανάλυση μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η ανάλυση CHN, η οποία μπορεί να ποσοτικοποιήσει τις ποσότητες του άνθρακα, του υδρογόνου και του αζώτου που υπάρχει σε ένα δείγμα.
* φασματοσκοπία: Αυτή η τεχνική χρησιμοποιεί την αλληλεπίδραση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας με το μόριο για τον εντοπισμό λειτουργικών ομάδων και τον προσδιορισμό της δομής. Ακολουθούν μερικές κοινές φασματοσκοπικές τεχνικές:
* φασματοσκοπία υπέρυθρης ακτινοβολίας (IR): Παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις λειτουργικές ομάδες που υπάρχουν σε ένα μόριο.
* Πυρηνικός μαγνητικός συντονισμός (NMR): Παρέχει πληροφορίες σχετικά με τη δομή και τη συνδεσιμότητα των ατόμων σε ένα μόριο.
* φασματομετρία μάζας (MS): Παρέχει πληροφορίες σχετικά με το μοριακό βάρος και το πρότυπο κατακερματισμού ενός μορίου.
* χρωματογραφία: Αυτή η τεχνική διαχωρίζει διαφορετικά συστατικά ενός μείγματος με βάση τις φυσικές και χημικές τους ιδιότητες. Υπάρχουν διάφοροι τύποι χρωματογραφίας, όπως:
* Χρωματογραφία αερίου (GC): Χρησιμοποιείται για τον διαχωρισμό και τον εντοπισμό πτητικών οργανικών ενώσεων.
* Υψηλή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης (HPLC): Χρησιμοποιείται για τον διαχωρισμό και τον εντοπισμό μη πτητικών οργανικών ενώσεων.
* χρωματογραφία λεπτού στρώματος (TLC): Μια απλή τεχνική που χρησιμοποιείται για την ποιοτική ανάλυση των οργανικών ενώσεων.
Ειδικές δοκιμές για συγκεκριμένα οργανικά μόρια:
* Δοκιμή του Benedict: Χρησιμοποιείται για την ανίχνευση μείωσης σάκχαρα όπως η γλυκόζη.
* Δοκιμή Biuret: Χρησιμοποιείται για την ανίχνευση πρωτεϊνών.
* Δοκιμή ιωδίου: Χρησιμοποιείται για την ανίχνευση αμύλου.
* Δοκιμή Sudan IV: Χρησιμοποιείται για την ανίχνευση λιπών και ελαίων.
* Test Fehling: Χρησιμοποιείται για την ανίχνευση αλδεϋδών.
* Tollens 'Test: Χρησιμοποιείται για την ανίχνευση αλδεϋδών.
Σκέψεις για την επιλογή μιας δοκιμής:
* Ο τύπος οργανικού μορίου: Η συγκεκριμένη δοκιμή θα εξαρτηθεί από τον τύπο του μορίου που ψάχνετε.
* Η συγκέντρωση του μορίου: Ορισμένες δοκιμές είναι πιο ευαίσθητες από άλλες.
* Το μέγεθος του δείγματος: Ορισμένες δοκιμές απαιτούν μεγαλύτερα δείγματα από άλλα.
* Η διαθεσιμότητα εξοπλισμού και πόρων: Ορισμένες δοκιμές απαιτούν εξειδικευμένο εξοπλισμό που ενδέχεται να μην είναι άμεσα διαθέσιμος.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι καμία ενιαία δοκιμή δεν μπορεί να αποδείξει οριστικά την παρουσία οργανικών μορίων. Ωστόσο, χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό δοκιμών, μπορείτε να αποκτήσετε ισχυρή ένδειξη της παρουσίας και της ταυτότητας συγκεκριμένων οργανικών ενώσεων.
