Τι συμβαίνει όταν ο διαλύτης είναι ίσος με τη διαλυμένη ουσία;
1. Δεν είναι μια "λύση" με την παραδοσιακή έννοια:
* Λύσεις ορίζονται ως μείγματα όπου η διαλυμένη ουσία * διαλύεται * στον διαλύτη. Αυτό συνεπάγεται ότι τα σωματίδια διαλυτής ουσίας διασκορπίζονται ομοιόμορφα σε όλο τον διαλύτη.
* Όταν τα ποσά είναι ίσα, η διάκριση μεταξύ "διαλυμένης ουσίας" και "διαλύτη" γίνεται θολή. Είναι πιο ακριβές να το ονομάζουμε μίγμα παρά μια λύση.
2. Αυτό που συμβαίνει εξαρτάται από τις ουσίες:
* Εάν οι ουσίες είναι αναμίξιμες: (δηλαδή αναμιγνύουν εντελώς σαν νερό και αλκοόλ), θα έχετε ένα ομοιογενές μίγμα. Θα φαίνεται ομοιόμορφη και θα έχει συνεπή σύνθεση σε όλη την έκταση.
* Εάν οι ουσίες είναι μη αναμίξιμες: (δηλαδή, δεν αναμιγνύονται σαν λάδι και νερό), θα έχετε πιθανώς ένα ετερογενές μίγμα. Οι δύο ουσίες θα παραμείνουν ξεχωριστές, σχηματίζοντας ξεχωριστές φάσεις.
3. Παραδείγματα:
* 50% αιθανόλη και 50% νερό: Αυτά τα συνδυάζουν εντελώς, δημιουργώντας ένα ομοιογενές μίγμα.
* 50% άμμος και 50% νερό: Η άμμος θα εγκατασταθεί στο κάτω μέρος, δημιουργώντας ένα ετερογενές μίγμα.
4. Η έννοια της "συγκέντρωσης":
* Σε λύσεις, συνήθως μιλάμε για τη συγκέντρωση της ουσίας (πόση ουσία διαλύεται σε μια δεδομένη ποσότητα διαλύτη).
* Όταν η διαλυτή ουσία και ο διαλύτης είναι ίσοι, δεν μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για συγκέντρωση με την παραδοσιακή έννοια. Είναι περισσότερο σαν ένα μείγμα 50/50.
Συνοπτικά:
Ενώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους όρους "διαλύτη" και "διαλυμένη ουσία" όταν τα ποσά είναι ίσα, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν είναι μια πραγματική λύση. Οι ιδιότητες του μείγματος που προκύπτουν θα καθορίζονται από τις συγκεκριμένες ουσίες και την ικανότητά τους να αναμειγνύονται.
