Η αφαίρεση του οξυγόνου εμποδίζει πάντα μια αντίδραση οξείδωσης;
Εδώ είναι γιατί:
* Η οξείδωση είναι μια απώλεια ηλεκτρονίων: Η οξείδωση είναι μια χημική διαδικασία όπου μια ουσία χάνει ηλεκτρόνια. Αυτό μπορεί να συμβεί με διάφορους τρόπους, όχι μόνο μέσω αντίδρασης με οξυγόνο.
* Υπάρχουν άλλα οξειδωτικά: Πολλές άλλες ουσίες μπορούν να δράσουν ως οξειδωτικά και να προκαλέσουν αντιδράσεις οξείδωσης χωρίς την παρουσία οξυγόνου. Μερικά παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* αλογόνα: Το χλώριο (CL2), το βρώμιο (BR2) και το ιώδιο (I2) μπορούν να λειτουργήσουν ως οξειδωτικά.
* Ορισμένα μέταλλα: Τα μέταλλα όπως το ασήμι (AG+) και το χρυσό (AU3+) μπορούν να οξειδώσουν άλλες ουσίες.
* Άλλες ενώσεις: Το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2), το υπερμαγγανικό κάλιο (KMNO4) και το νιτρικό οξύ (HNO3) είναι ισχυρά οξειδωτικά.
* Ηλεκτροχημική οξείδωση: Ακόμη και ελλείψει συγκεκριμένου οξειδωτικού, η οξείδωση μπορεί να εμφανιστεί μέσω ηλεκτροχημικών διεργασιών όπως η ηλεκτρόλυση, όπου τα ηλεκτρόνια απομακρύνονται από μια ουσία μέσω ηλεκτρικού ρεύματος.
Παράδειγμα:
Η σκουριά του σιδήρου παρουσία οξυγόνου είναι ένα κλασικό παράδειγμα οξείδωσης. Ωστόσο, ο σίδηρος μπορεί επίσης να οξειδωθεί απουσία οξυγόνου με αντίδραση με οξύ, όπως υδροχλωρικό οξύ (HCl).
Επομένως, κατά την αφαίρεση του οξυγόνου μπορεί συχνά να αποτρέψει την οξείδωση, δεν είναι εγγυημένη λύση. Οι ειδικές συνθήκες και άλλα αντιδραστήρια που υπάρχουν πρέπει να ληφθούν υπόψη ότι θα προσδιοριστούν εάν θα συμβεί οξείδωση.
