bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> Χημική ουσία

Τι θα προκαλέσει τη σύγκρουση του διαλύτη με τη διαλυμένη ουσία πιο συχνά;

Ακολουθεί μια κατανομή παραγόντων που αυξάνουν τη συχνότητα συγκρούσεων διαλύτη διαλύτη, οδηγώντας σε ταχύτερη διάλυση:

1. Θερμοκρασία:

* Υψηλότερη θερμοκρασία: Η αυξημένη θερμοκρασία σημαίνει ότι τα μόρια του διαλύτη έχουν περισσότερη κινητική ενέργεια. Κινούνται ταχύτερα και συγκρούονται συχνότερα με τα σωματίδια διαλυτής ουσίας, οδηγώντας σε ταχύτερη διάλυση.

2. Ανάδευση/ανάδευση:

* Περισσότερη αναταραχή: Η ανάδευση ή η ανάδευση του διαλύματος μετακινεί φυσικά τα μόρια του διαλύτη γύρω, αναγκάζοντάς τα να συναντήσουν πιο συχνά σωματίδια διαλυμένης ουσίας. Αυτό ενισχύει το ρυθμό διάλυσης.

3. Επιφάνεια της ουσίας:

* μεγαλύτερη επιφάνεια: Η διάσπαση μιας διαλελυμένης ουσίας σε μικρότερα κομμάτια αυξάνει τη συνολική επιφάνεια που εκτίθεται στον διαλύτη. Αυτό παρέχει περισσότερα σημεία επαφής για συγκρούσεις και επιταχύνει τη διαδικασία διάλυσης. Σκεφτείτε πώς ένας κύβος ζάχαρης διαλύεται πιο αργά από την ίδια ποσότητα κοκκοποιημένης ζάχαρης.

4. Κλίση συγκέντρωσης:

* Αξιοδωμένη λύση: Όταν η συγκέντρωση διαλυτής ουσίας στον διαλύτη είναι χαμηλή, τα μόρια του διαλύτη συναντούν λιγότερα σωματίδια διαλυμένης ουσίας. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη για συγκρούσεις και διάλυση. Καθώς το διάλυμα γίνεται πιο συγκεντρωμένο, ο ρυθμός διάλυσης επιβραδύνεται.

5. Αντιστοίχιση πολικότητας:

* Παρόμοιες πολικότητες: Οι διαλύτες και οι διαλυμένες ουσίες με παρόμοιες πολικότητες (π.χ., τόσο πολικές ή και οι δύο μη πολικές) διαλύονται καλύτερα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αλληλεπιδρούν πιο ευνοϊκά, οδηγώντας σε συχνότερες και αποτελεσματικές συγκρούσεις. Σκεφτείτε πώς το νερό (πολικό) διαλύει το αλάτι (ιοντικό και πολικό) αλλά όχι το πετρέλαιο (μη πολικό).

Σημαντική σημείωση:

Ενώ αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν τη συχνότητα των συγκρούσεων, η τελική διαδικασία διάλυσης περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από συγκρούσεις. Ο διαλύτης πρέπει να ξεπεράσει τις δυνάμεις που συγκρατούν τα σωματίδια διαλυμένης ουσίας μαζί και στη συνέχεια να τα περιβάλλουν για να τους κρατήσουν διαλυμένα. Αυτή είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που επηρεάζεται από τις διαμοριακές δυνάμεις, την ενθαλπία και την εντροπία.

Διαφορά μεταξύ βενζαλδεΰδης και ακεταλδεΰδης

Διαφορά μεταξύ βενζαλδεΰδης και ακεταλδεΰδης

Κύρια διαφορά –  Βενζαλδεΰδη εναντίον ακεταλδεΰδης Οι αλδεΰδες είναι ενώσεις που αποτελούνται από άτομα C, H και O. Εκεί, ουσιαστικά μια καρβονυλική ομάδα υπάρχει σε κάθε μόριο αλδεΰδης. Η λειτουργική ομάδα των αλδεΰδων είναι η καρβονυλική ομάδα που βρίσκεται σε ένα άκρο του μορίου. Ο γενικός τύπος

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αμινοξέων και λιπαρών οξέων

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αμινοξέων και λιπαρών οξέων

Η κύρια διαφορά μεταξύ αμινοξέων και λιπαρών οξέων είναι ότι τααμινοξέα είναι τα δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών ενώ τα τρία λιπαρά οξέα συνδέονται με μια γλυκερίνη και σχηματίζουν ένα τριγλυκερίδιο, το οποίο είναι το κύριο συστατικό του λίπους. Επιπλέον, η ομάδα αμινοξέων R μπορεί να περιέχει άτομα

Διαφορά μεταξύ σιδήρου και χάλυβα

Διαφορά μεταξύ σιδήρου και χάλυβα

Κύρια διαφορά – Iron vs Steel Ο σίδηρος και ο χάλυβας είναι δύο διαφορετικά είδη υλικών, ωστόσο ο σίδηρος είναι το κύριο συστατικό και στον χάλυβα. Η κύρια διαφορά μεταξύ σιδήρου και χάλυβα είναι ότι ο σίδηρος είναι στοιχείο ενώ ο χάλυβας είναι ένα κράμα σιδήρου . Και τα δύο αυτά υλικά χρησιμοποιούν