CIA Mind Control Experiments:The Disturbing Truth of the 1950s

Joseph Kelly/Shutterstock

Ήταν τέλη Ιανουαρίου του 1973 και είχε διαταχθεί η καταστροφή των κιβωτίων που περιείχαν αρχεία από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA). Τα αρχεία αφορούσαν σε μεγάλο βαθμό μια σειρά από 149 διαφορετικά έργα που είχαν σκοπό να διερευνήσουν εάν τα πειραματικά φάρμακα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα επίπεδο ελέγχου του νου και είχαν πραγματοποιηθεί σχεδόν 20 χρόνια πριν. Ο άνθρωπος που διέταξε την καταστροφή τους θα γινόταν γνωστός στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών ως ο «Δηλητηριαστής στην Αρχή».

Ωστόσο, όσο απεγνωσμένα επιδιώκονταν η διαγραφή αυτής της σατανικής ιστορίας, οι πληροφορίες είχαν ξεφύγει εν αγνοία τους. Φωλιασμένα με ασφάλεια στο Τμήμα Προϋπολογισμού και Δημοσιονομικών Υπηρεσιών του Κέντρου Καταγραφής Συνταξιούχων στην Ουάσιγκτον, ήταν τα τελευταία έγγραφα που παρείχαν λεπτομέρειες για το έργο MK-ULTRA. Τα πειράματα που διεξάγονται κάτω από αυτήν την κρυφή ομπρέλα θα περιλαμβάνουν τη δοκιμή φαρμάκων που παρασκευάζονται από παραισθησιογόνα φυτά και ψυχολογικές τεχνικές σε ανυποψίαστους, μη συναινούντες πολίτες.

Από το 1953 έως το 1964, τα ανθρώπινα υποκείμενα ελέγχθηκαν και αναλύθηκαν, πολλά χωρίς να γνωρίζουν ότι παρατηρούνταν, ενώ σε άλλα έλαβαν ψευδείς πληροφορίες σχετικά με τη φύση αυτών των τεστ. Από τις φυλακές, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, ακόμα και τους ανθρώπους που έλκονταν από το δρόμο, οι πράκτορες πίσω από το MK-ULTRA θα έψαχναν για ευάλωτα άτομα για να τα χρησιμοποιήσουν στη νεφελώδη αποστολή τους. Ενώ ορισμένα άτομα που επηρεάστηκαν έχουν αποκαλυφθεί, πολλά παραμένουν ανώνυμα λόγω απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου που προστάτευε το απόρρητο της CIA. Επομένως, το πραγματικό εύρος αυτών των πειραμάτων, καθώς και πολλές από τις κατάντη συνέπειές τους, παραμένει μυστήριο.

Εγκεφαλικός πόλεμος

Bettmann/Getty Images

Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν μια εποχή που σημαδεύτηκε από μια μάχη για την ιδεολογική υπεροχή. Φοβούμενοι τον σοβιετικό έλεγχο, οι Ηνωμένες Πολιτείες άναψαν τις φωτιές της παράνοιας στο κοινό εκμεταλλευόμενοι τον τρόπο με τον οποίο η προπαγάνδα επηρεάζει τον εγκέφαλο, υποστηρίζοντας ότι η Σοβιετική Ένωση είχε πρόσβαση σε όπλα που ποτέ δεν είχε πραγματικά. Αυτή η λογική χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει πολλά σκιερά κυβερνητικά πειράματα της δεκαετίας του 1950. Τώρα, οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι η Σοβιετική Ένωση είχε αναπτύξει έναν τρόπο πλύσης εγκεφάλου ατόμων.

Το 1949, ο καρδινάλιος Jozsef Mindszenty δικάστηκε από τη σοβιετική επιρροή ουγγρική κυβέρνηση. Παράλογες ομολογίες εκδόθηκαν από το Mindszenty, στις οποίες ισχυρίστηκε ότι συμμετείχε σε μια συνωμοσία για την έναρξη του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου και ότι σχεδίαζε να καταλάβει τον κόσμο. Αν και τώρα καταλαβαίνουμε καλύτερα την ψυχολογία πίσω από ψεύτικες εξομολογήσεις, εκείνη την εποχή, οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης των ΗΠΑ πίστευαν ότι αυτό ήταν απόδειξη ότι η Σοβιετική Ένωση ανακάλυψε μια αποτελεσματική μέθοδο για να προκαλέσει πλύση εγκεφάλου. Μια τέτοια συνωμοσία ενέπνευσε τον διευθυντή της CIA, Άλεν Ντάλες, να οδηγήσει τον Ψυχρό Πόλεμο σε ένα νέο μέτωπο:τον «εγκεφαλικό πόλεμο».

Το 1953, ο Dulles έδωσε μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, στην οποία συζήτησε τη μοναδική σοβιετική ικανότητα να κάνει πλύση εγκεφάλου και να εξαναγκάζει τις ομολογίες από κρατούμενους, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να είχαν αναπτύξει έναν «ορό ψέματος». Σε αυτή την ομιλία, καταδίκασε αυτές τις τακτικές και πρότεινε ότι οι εθνικές αξίες είχαν καθυστερήσει τόσο πολύ τις ΗΠΑ, λέγοντας:«Δεν έχουμε εμείς οι ίδιοι ανθρώπινα πειραματόζωα για να δοκιμάσουμε αυτές τις εξαιρετικές τεχνικές». Τρεις ημέρες αργότερα, ο Dulles εξουσιοδότησε το Project MK-ULTRA.

Τα ανθρώπινα ινδικά χοιρίδια

meunierd/Shutterstock

Το 1958, η Lana Ponting είχε φύγει από το σπίτι της στο Μόντρεαλ. Αν και αυτή η συμπεριφορά δεν ήταν πρωτόγνωρη για μια 16χρονη, ειδικά για μια κοπέλα που μόλις είχε βιώσει μια αγχωτική κίνηση, ένας δικαστής την καταδίκασε να παραμείνει σε ψυχιατρική μονάδα ως θεραπεία για την επαναστατική συμπεριφορά της. Εκεί, βρισκόταν υπό τη φροντίδα ενός Σκωτσέζου γιατρού, του Ντόναλντ Έβεν Κάμερον.

Ο Κάμερον ήταν διάσημος στον τομέα της ψυχολογίας, υπηρετώντας ως Πρόεδρος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας από το 1952 έως το 1953. Εν αγνοία των ασθενών του, είχε χρηματοδοτηθεί για να εργαστεί στο έργο MK-ULTRA. Ενώ συζητείται αν ο Κάμερον γνώριζε τι ήταν το MK-ULTRA, έκανε πειράματα σε ασθενείς που δεν συναίνεσαν για να διερευνήσει τεχνικές πλύσης εγκεφάλου, κάτι που ονομάστηκε «ψυχική οδήγηση». Στο αρχείο, ωστόσο, αυτά τα πειράματα περιγράφηκαν ως απόπειρα θεραπείας για τη σχιζοφρένεια. Τα πειράματα του Κάμερον στο Μόντρεαλ θα περιλάμβαναν ύπνο που προκαλείται από φάρμακα για έως και 65 ημέρες και ισχυρή θεραπεία ηλεκτροσόκ που ήταν έως και 75 φορές πιο έντονη από τη μέση ποσότητα.

Στην έφηβη Lana Ponting χορηγήθηκε ένα κοκτέιλ φαρμάκων, συμπεριλαμβανομένων βαρβιτουρικών, υποξειδίου του αζώτου (αέριο γέλιου) και διαιθυλαμίδιο λυσεργικού οξέος (LSD). Ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια αυτών των ναρκωτικών, η Κάμερον την έκανε να ακούει ηχογραφήσεις με φράσεις που επαναλαμβάνονταν εκατοντάδες χιλιάδες φορές για έως και 16 ώρες την ημέρα. Αυτές οι φράσεις θα εναλλάσσονταν. Μερικές μέρες αποτελούνταν από επαναλαμβανόμενες θετικές επιβεβαιώσεις και κάποιες μέρες, τα αρνητικά σχόλια θα παίζονταν ξανά και ξανά.

Τηλεφωνήστε σε έναν Ναζί

Πριν από το Project MK-Ultra, υπήρχε το Project Bluebird (αργότερα αναφέρεται ως Project Artichoke). Αυτά τα πειράματα ξεκίνησαν το 1950 και πραγματοποιήθηκαν κυρίως σε μυστικά στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου. Υπό αυτές τις συνθήκες, ποιος κανονισμός δεοντολογίας ή βιοηθικής θα εφαρμοστεί; Αν και ο Allen Dulles είχε αναφερθεί στη χρήση ναρκωτικών στις τεχνικές ανάκρισης ως σοβιετική εφεύρεση, οι ΗΠΑ είχαν πληροφορίες από το 1942, οι οποίες έδειχναν ότι οι Ναζί πειραματίζονταν με παραισθησιογόνα φάρμακα σε θύματα του Ολοκαυτώματος και αξιολογούσαν την αποτελεσματικότητά τους στην εξαγωγή πληροφοριών. Αυτά ήταν αρχικά φάρμακα με βάση τη μεσκαλίνη, η ένωση από την οποία προέρχεται η 3,4-μεθυλενοδιοξυμεθαμφεταμίνη (στην καθομιλουμένη αναφέρεται ως έκσταση ή molly).

Μέχρι τη στιγμή που ο Ντάλες εντάχθηκε στο Project Bluebird, η CIA πειραματιζόταν με αιχμαλώτους πολέμου και αποστάτες στο Camp King και σε άλλες εγκαταστάσεις αιχμαλώτων πολέμου σε όλη την Ασία. Για να αναπτύξουν αυτό το πρόγραμμα, στράφηκαν στον ναζιστή γιατρό Walter Schreiber. Ο στρατηγός χειρούργος του ναζιστικού στρατού, Schreiber, είχε επιβλέψει πειράματα που έγιναν σε κρατούμενους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όταν θα ερχόταν ένα σκάνδαλο (η λέξη για τα εγκλήματα πολέμου του) για τον Σράιμπερ, θα έφευγε για την Αργεντινή, για να αντικατασταθεί από έναν άλλο Ναζί γιατρό, τον Κουρτ Μπλομ. Θεωρούμενοι τόσο πολύτιμοι για μελλοντικές επιχειρήσεις, πολλοί ισχυρίζονται ότι οι ΗΠΑ είχαν παίξει ακόμη και κάποιο ρόλο στην αθώωση του Μπλόμε κατά τη διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης. Αυτά τα αρχικά πειράματα χρησιμοποίησαν ύπνωση και ηλεκτροπληξία, καθώς και πειραματικά φάρμακα, για να διαλύσουν τους κρατούμενους.

Poisoner in Chief

Το όνομα που είναι πιο συνώνυμο με το MK-ULTRA ανήκει στον επικεφαλής του έργου ομπρέλα, τον "Poisoner in Chief", Sidney Gottlieb. Την εποχή που εντάχθηκε ο Gottlieb, η προσπάθεια της CIA να αποκαλύψει τον έλεγχο του μυαλού μέσω του Project Bluebird ήταν ήδη σε εξέλιξη και τα αποτελέσματα ήταν σύντομα. Αφού διορίστηκε από τον Allen Dulles, ο Gottlieb έτρεξε με το έργο και φάνηκε να χρησιμοποιεί κάθε ευκαιρία για να εξερευνήσει τα προσωπικά του ενδιαφέροντα, συμπεριλαμβανομένου του LSD και του σεξ.

Ο Γκότλιμπ πίστευε πολύ στις πολλές χρήσεις του LSD και πρότεινε ότι είχε μεγάλη ικανότητα να λύνει τη γλώσσα κάποιου. Αυτή ήταν η συνεισφορά του στον περιζήτητο «ορό της αλήθειας». Εκείνο το έτος, η CIA αγόρασε LSD αξίας 240.000 δολαρίων για τον Γκότλιμπ για να συνεχίσει τα έργα του. Έπειτα θα έστελνε το φάρμακο σε πολλά διαφορετικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένων ψυχιατρικών εγκαταστάσεων και πανεπιστημίων, με οδηγίες ότι οι παρεχόμενοι θα πρέπει να διερευνήσουν τις επιπτώσεις του φαρμάκου.

Όταν το LSD δεν αποδεικνυόταν ότι ήταν το υποσχεμένο θαυματουργό φάρμακο, ξεκίνησε η επιχείρηση Midnight Climax για να διαπιστωθεί εάν θα μπορούσαν να προκληθούν εξομολογήσεις όταν το LSD συνδυαζόταν με σεξ. Για αυτό, η CIA θα προσλάμβανε εργαζόμενους του σεξ για να φέρνουν θαμώνες σε μυστικούς οίκους ανοχής που λειτουργούν από τη CIA. Οι πράκτορες έβλεπαν από την άλλη άκρη ενός καθρέφτη διπλής κατεύθυνσης καθώς μια εργαζόμενη του σεξ έβαζε ποτά με LSD. Ενώ αυτά τα πειράματα απέτυχαν να επιβεβαιώσουν την υπόθεση, πολλοί στελέχη της CIA φάνηκαν να απολαμβάνουν απλώς την τεράστια χρηματοδότηση και την έλλειψη κανόνων. Όπως είπε ο πράκτορας George White στον Gottlieb, "Ήταν διασκεδαστικό, διασκεδαστικό, διασκεδαστικό" (μέσω Ιστορίας).

Ο ανθρώπινος φόρος

Ο Σίντνεϊ Γκότλιμπ δεν ήταν υποκριτής. Ο ίδιος έπαιρνε LSD και το παρείχε και σε όσους ήταν στην εταιρεία του. Σε ένα καταφύγιο εργασίας με άλλους πράκτορες της CIA τον Νοέμβριο του 1953, σερβίρονταν ποτά. Όταν το ποτό και το κέφι συνεχίζονταν για σχεδόν 20 λεπτά, ο Γκότλιμπ ρώτησε τους συναδέλφους του πώς αισθάνονται. Όταν κάποιοι παραδέχθηκαν ότι ένιωθαν κάπως περίεργα, τους ενημέρωσε ότι τα ποτά τους περιείχαν LSD. Ένα από τα άτομα που δοκιμάστηκαν άθελά τους σε αυτό το καταφύγιο ήταν ο Frank Olson.

Λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα αργότερα, ο Olson έπεσε κατακόρυφα μέχρι θανάτου, ξεσπώντας από ένα κλειστό παράθυρο του 13ου ορόφου. Ενώ αποφάνθηκε ως αυτοκτονία, μια μεταγενέστερη αυτοψία θα αποκάλυπτε ένα ασυνεπές τραύμα στο κεφάλι, που εικάζεται ότι είχε συμβεί πριν από την πτώση. Όσο τραγικός κι αν ήταν αυτός ο θάνατος, αυτό ήταν μόνο η αρχή και πολλοί θα συνέχιζαν να υποφέρουν.

Αν και το LSD έγινε η κινητήρια δύναμη του κινήματος της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960, η εμπειρία δεν ήταν καθόλου χαλαρή για πολλούς που υπέστησαν τα πειράματα σε ανθρώπους που εγκρίθηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Σε έναν κρατούμενο σε κέντρο της CIA της Ανατολικής Ασίας χορηγήθηκαν 6 μg/kg (η συντομογραφία του μετρικού συστήματος για τα μικρογραμμάρια ανά κιλό) LSD. Για προοπτική, μια δόση 1–3 μg/kg είναι αρκετή για να δημιουργήσει μέτρια ψυχεδελικά αποτελέσματα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μέσα σε δύο ώρες, το υποκείμενο «άρχισε να γκρινιάζει ότι ήθελε να πεθάνει». Σε μεγάλο βαθμό, τα πειράματα του MK-ULTRA στόχευαν ευάλωτους πληθυσμούς, συμπεριλαμβανομένων ατόμων με διαταραχές χρήσης ουσιών, κρατουμένων, εργαζομένων του σεξ και ασθενών σε ψυχιατρικές εγκαταστάσεις. Με αυτόν τον τρόπο, κατάφεραν ως επί το πλείστον να αποφύγουν τον έλεγχο.