Ποιοι είναι οι τρόποι με τους οποίους τα απολιθώματα βοήθησαν στη στήριξη της υπόθεσης της Continental Drift;
1. Πανομοιότυπα απολιθώματα σε χωρισμένες ηπείρους:
* mesosaurus: Αυτό το ερπετό γλυκού νερού βρέθηκε τόσο στη Νότια Αμερική όσο και στην Αφρική. Η περιορισμένη ικανότητα κολύμβησης του κατέστησε αδύνατο να διασχίσει τον τεράστιο Ατλαντικό Ωκεανό, υποδεικνύοντας ότι αυτές οι ηπείρους πρέπει να έχουν ενταχθεί στο παρελθόν.
* Cynognathus: Αυτό το ερπετό που μοιάζει με θηλαστικά ανακαλύφθηκε στη Νότια Αμερική και την Αφρική. Η επίγεια φύση της υποστήριξε περαιτέρω την ιδέα ότι αυτές οι ηπείρους ήταν κάποτε συνδεδεμένες.
* Glossopteris flora: Αυτό το διακριτικό απολιθωμένο φυτικό βρέθηκε στη Νότια Αμερική, την Αφρική, την Ινδία, την Αυστραλία και την Ανταρκτική. Η παρουσία της σε αυτές τις διαφορετικές ηπείρους δείχνει ένα ενοποιημένο έδαφος στο παρελθόν.
2. Αντιστοίχιση γεωλογικών σχηματισμών:
* οροσειρά: Οι αντίστοιχες οροσειρές σε διαφορετικές ηπείρους, όπως τα βουνά της Απαλαχίας στη Βόρεια Αμερική και τα βουνά της Καληδονίας στην Ευρώπη, υποδηλώνουν ότι ήταν κάποτε μέρος ενός μεγαλύτερου εύρους που χωρίστηκε.
* Ρυθμιστικά σχηματισμοί: Παρόμοιοι τύποι βράχων και γεωλογικοί σχηματισμοί που βρέθηκαν σε διαφορετικές ηπείρους, όπως οι παγετώδες καταθέσεις στη Νότια Αμερική και την Αφρική, υποστηρίζουν περαιτέρω την ιδέα ενός συνδεδεμένου παρελθόντος.
3. Διανομή απολιθωμένων ειδών:
* Πρότυπα διανομής απολιθωμάτων: Η κατανομή των απολιθωμάτων σε όλες τις ηπείρους δεν ταιριάζει με τα τρέχοντα γεωγραφικά πρότυπα. Αυτή η ασυμφωνία πρότεινε ότι οι ηπείρους είχαν μετακινηθεί, οδηγώντας στη διασπορά των ειδών.
* Έλλειψη απολιθωμάτων: Η απουσία ορισμένων ορυκτών ειδών σε ορισμένες περιοχές, παρά την παρουσία τους σε φαινομενικά ανεξάρτητες ηπείρους, ενίσχυσε την έννοια της ηπειρωτικής μετατόπισης. Για παράδειγμα, η απουσία ορισμένων απολιθωμάτων δεινοσαύρων στην Ευρώπη, αλλά η παρουσία τους στη Βόρεια Αμερική και την Ασία πρότεινε ένα διαχωρισμό των εκτάσεων.
Συμπερασματικά:
Η ανακάλυψη πανομοιότυπων ή παρόμοιων απολιθωμάτων στις ηπείρους που χωρίζονται από τεράστιους ωκεανούς, σε συνδυασμό με τους αντίστοιχους γεωλογικούς σχηματισμούς, παρείχαν ισχυρά στοιχεία για τη θεωρία της ηπειρωτικής μετατόπισης. Αυτά τα απολιθώματα συνέβαλαν στην ανάπτυξη της θεωρίας της τεκτονικής της πλάκας, η οποία εξηγεί τις δυναμικές κινήσεις της λιθόσφαιρας της Γης και τον σχηματισμό ηπείρων.
