Γιατί το μάγμα τείνει να ανεβαίνει προς την επιφάνεια;
1. Άνωση:
* Πυκνότητα: Το μάγμα είναι λιγότερο πυκνό από το γύρω στερεό βράχο. Αυτή η διαφορά στην πυκνότητα δημιουργεί μια ανοδική δύναμη, παρόμοια με το πώς ένα μπαλόνι γεμάτο με αερίου ελαφρύτερου από το αέρα αυξάνεται στην ατμόσφαιρα.
* Θερμοκρασία: Το Hotter Magma είναι λιγότερο πυκνό από το πιο δροσερό μάγμα. Καθώς το μάγμα θερμαίνεται, επεκτείνεται και γίνεται λιγότερο πυκνό, αυξάνοντας περαιτέρω την πλευστότητά του.
2. Πίεση:
* CONVECTION: Η θερμότητα μέσα στο μανδύα της Γης προκαλεί ρεύματα μεταφοράς. Αυτά τα ρεύματα δημιουργούν κλίσεις πίεσης, πιέζοντας το μάγμα προς τα πάνω.
* τεκτονική πλάκας: Η κίνηση των τεκτονικών πλακών δημιουργεί πίεση σε συγκλίνοντα όρια. Αυτή η πίεση αναγκάζει το μάγμα προς τα πάνω, οδηγώντας σε ηφαιστειακές εκρήξεις.
3. Επέκταση αερίου:
* Διαλυμένα αέρια: Το μάγμα περιέχει διαλυμένα αέρια όπως υδρατμούς, διοξείδιο του άνθρακα και διοξείδιο του θείου. Καθώς το μάγμα αυξάνεται, η πίεση μειώνεται, προκαλώντας την επέκταση αυτών των αερίων και δημιουργώντας πρόσθετη πίεση, ωθώντας το μάγμα προς τα πάνω.
4. Κατάγματα και σφάλματα:
* Αδυναμίες στο φλοιό: Τα κατάγματα και τα ελαττώματα στο φλοιό της γης παρέχουν μονοπάτια για το μάγμα να αυξηθεί πιο εύκολα. Αυτές οι αδυναμίες μπορούν να δημιουργηθούν με τεκτονική κίνηση, σεισμούς ή προηγούμενη ηφαιστειακή δραστηριότητα.
5. Ηφαιστειακές εκρήξεις:
* Εκρηκτικές εκρήξεις: Η πίεση από το αυξανόμενο μάγμα, την επέκταση του αερίου και τις τεκτονικές δυνάμεις μπορούν τελικά να ξεπεράσουν τη δύναμη των γύρω βράχων. Αυτό οδηγεί σε ηφαιστειακή έκρηξη, απελευθερώνοντας μάγμα και τέφρα στην επιφάνεια.
Συνοπτικά:
* Πλευρία: Το λιγότερο πυκνό μάγμα αυξάνεται λόγω της χαμηλότερης πυκνότητας του σε σύγκριση με τους γύρω βράχους.
* Πίεση: Τα ρεύματα μεταφοράς και η τεκτονική πλάκας δημιουργούν κλίσεις πίεσης, αναγκάζοντας το μάγμα προς τα πάνω.
* επέκταση αερίου: Τα διαλυμένα αέρια στο μάγμα επεκτείνονται καθώς η πίεση μειώνεται, οδηγώντας περαιτέρω το μάγμα προς τα πάνω.
* κατάγματα και σφάλματα: Οι αδυναμίες στο φλοιό παρέχουν μονοπάτια για το μάγμα να αυξηθεί πιο εύκολα.
Η συνδυασμένη επίδραση αυτών των παραγόντων οδηγεί στην ανοδική κίνηση του μάγματος, τελικά με αποτέλεσμα η ηφαιστειακή δραστηριότητα και η δημιουργία νέων μορφών γης.
