Πώς βοήθησε η μελέτη του θαλασσινού νερού της θεωρίας της τεκτονικής της πλάκας;
1. Διευκόλυνση θαλασσινού:
* Mid-Ocean Ridges: Η ανακάλυψη των κορυφογραμμών των μέσων ωκεανών, τεράστιων υποβρύχιων οροσειρών, παρείχε την πρώτη μεγάλη ένδειξη. Αυτές οι κορυφογραμμές βρέθηκαν να είναι θέσεις ενεργού ηφαιστείου και η δημιουργία νέου ωκεανού κρούστας.
* Μαγνητικές λωρίδες: Το πρότυπο εναλλασσόμενων μαγνητικών λωρίδων σε κάθε πλευρά των μέσων ωκεανών κορυφογραμμών παρείχε ισχυρές ενδείξεις για τη διάδοση του θαλασσινού νερού. Καθώς το μάγμα αυξάνεται στις κορυφογραμμές, δροσίζει και καταγράφει το μαγνητικό πεδίο της Γης. Δεδομένου ότι το πεδίο αναστρέφεται περιοδικά, νέες μορφές κρούστας με εναλλασσόμενες μαγνητικές πολικότητες, δημιουργώντας τις ρίγες. Αυτό το μοτίβο είναι συμμετρικό σε όλη την κορυφογραμμή, δείχνοντας ότι η νέα κρούστα σχηματίζεται συνεχώς και απομακρύνεται από την κορυφογραμμή.
2. Ζώνες Υποτοικίας:
* Deep Ocean Trenches: Η ανακάλυψη των βαθιών ωκεανών τάφρων, που είναι μακρές, στενές καταθλίψεις στο θαλασσινό νερό, βοήθησε να εξηγηθεί η καταστροφή του ωκεάνου κρούστας. Αυτά τα χαρακώματα βρίσκονται κοντά στις άκρες των ηπείρων και βρίσκονται εκεί όπου ωκεανικές πλάκες πιέζονται κάτω από τις ηπειρωτικές πλάκες (υποβάθμιση).
* Ηφαιστειακά τόξα: Η παρουσία ηφαιστειακών τόξων, αλυσίδων ηφαιστείων που σχηματίζονται σε γη κοντά στα χαρακώματα, υποστήριξαν περαιτέρω την ιδέα της υποβάθμισης. Αυτά τα ηφαίστεια δημιουργούνται από την τήξη της υποταγμένης ωκεάνιας πλάκας, η οποία απελευθερώνει το μάγμα που ανεβαίνει στην επιφάνεια.
3. Ηλικία θαλασσινών:
* πάχος ιζημάτων: Το πάχος των ιζημάτων στο θαλασσινό νερό βρέθηκε να είναι πολύ λεπτότερο από το αναμενόμενο, υποδεικνύοντας ότι το πάτωμα του ωκεανού είναι σχετικά νεαρός. Αυτό το εύρημα υποστήριξε περαιτέρω την ιδέα της εξάπλωσης του θαλασσινού νερού, καθώς ο παλαιότερος ωκεανός θα είχε περισσότερο χρόνο για να συσσωρεύσει ιζήματα.
* ραδιομετρική χρονολόγηση: Η ραδιομετρική χρονολόγηση των πετρωμάτων του ωκεανού επιβεβαίωσε ότι η παλαιότερη ωκεάνια κρούστα βρίσκεται πιο μακρύτερα από τις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών, ενώ ο νεότερος βρίσκεται πιο κοντά σε αυτούς.
4. Global Fit:
* Continental Drift: Η μελέτη του θαλασσινού νερού βοήθησε να επιβεβαιωθεί η θεωρία της Continental Drift που πρότεινε ο Alfred Wegener. Τα σχήματα των ηπείρων και η κατανομή των αρχαίων απολιθωμάτων και των γεωλογικών σχηματισμών παρείχαν ισχυρές ενδείξεις ότι κάποτε συνδέονταν. Η ανακάλυψη των αντιστοίχων σχηματισμών και απολιθωμάτων στις ηπείρους που διαχωρίζονται τώρα από τους τεράστιους ωκεανούς υποστήριξαν έντονα την ιδέα ότι οι ηπείρους είχαν μετακινηθεί.
Συνοπτικά:
Η μελέτη του θαλασσινού νερού ήταν απαραίτητη για την απόδειξη της θεωρίας της τεκτονικής της πλάκας, παρέχοντας στοιχεία για την εξάπλωση του θαλασσινού νερού, τις ζώνες υποπίεσης, την ηλικία του ωκεανού και την παγκόσμια τοποθέτηση των ηπείρων. Χωρίς αυτές τις ανακαλύψεις, η θεωρία της τεκτονικής πλάκας θα ήταν πιθανότατα πολύ πιο αργή για να αποκτήσει αποδοχή και να γίνει το θεμελιώδες μοντέλο για την κατανόηση της γεωλογίας της Γης.
