Ποια ήταν μια ιδέα που χρησιμοποιείται για την προώθηση της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας;
* Seafloor Spreading: Αυτή ήταν μια κεντρική ιδέα. Η ανακάλυψη των κορυφογραμμών των μέσων ωκεανών, των μαγνητικών μοτίβων από το Ocean και της ηλικίας του ωκεανού που ήταν νεώτερη στις κορυφογραμμές και παλαιότερα πιο μακριά, παρείχε ισχυρές ενδείξεις για τη δημιουργία νέων ωκεανών κρούστας σε αυτές τις κορυφογραμμές. Αυτό υποστήριξε την ιδέα ότι οι πλάκες κινήθηκαν χωριστά.
* Continental Drift: Ενώ η θεωρία του Alfred Wegener για την Continental Drift αρχικά απορρίφθηκε, παρείχε το θεμέλιο για την τεκτονική πλάκας. Η προσαρμογή των ηπείρων, τα αντίστοιχα γεωλογικά χαρακτηριστικά σε όλες τις ηπείρους και τα απολιθωμένα αποδεικτικά στοιχεία υπονοούσαν την προηγούμενη σύνδεση των εκτάσεων.
* Παλαιομαγνητισμός: Η μελέτη του αρχαίου μαγνητικού πεδίου της Γης, που διατηρήθηκε σε βράχους, αποκάλυψε ότι οι ηπείρους είχαν μετακινηθεί σε σχέση με τους μαγνητικούς πόλους με την πάροδο του χρόνου. Αυτό ήταν ένα ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο που υποστήριζε την ιδέα της κίνησης της πλάκας.
* Ζώνες υποβάθμισης: Η ανακάλυψη των βαθιών ωκεανών τάφρων και ηφαιστειακών τόξων κατά μήκος των άκρων των ηπείρων πρότεινε ότι μια πλάκα αναγκάστηκε κάτω από ένα άλλο. Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως υποβάθμιση, εξήγησε το σχηματισμό οροσειρών, σεισμών και ηφαιστειακής δραστηριότητας.
* Παγκόσμια διανομή σεισμών και ηφαιστείων: Η συγκέντρωση σεισμών και ηφαιστειακής δραστηριότητας κατά μήκος συγκεκριμένων ζωνών, όπως ο δακτύλιος της πυρκαγιάς του Ειρηνικού, παρείχε περαιτέρω στοιχεία για τα όρια πλάκας και την απελευθέρωση ενέργειας λόγω της κίνησης της πλάκας.
Αυτές οι ιδέες, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της τεχνολογίας σόναρ για τη χαρτογράφηση του ωκεανού, οδήγησαν στην ευρεία αποδοχή της τεκτονικής πλάκας στη δεκαετία του 1960.
