Η θεωρία ότι οι γηπέδες στη γη κρούστα σιγά -σιγά απομακρύνονται ή προς το ένα το ένα προς το άλλο;
Εδώ είναι μια κατανομή:
* τεκτονική πλάκας: Η θεωρία ότι το εξωτερικό στρώμα της Γης (η λιθόσφαιρα) αποτελείται από μεγάλες, άκαμπτες πλάκες που κινούνται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.
* Continental Drift: Μια προηγούμενη θεωρία που πρότεινε ο Alfred Wegener, γεγονός που πρότεινε ότι οι ηπείρους κάποτε ενωμένοι ως υπερκεραιό που ονομάζεται Pangea και από τότε έπεσαν χωριστά. Αυτή η θεωρία συναντήθηκε αρχικά με σκεπτικισμό, αλλά παρείχε τα θεμέλια για την μεταγενέστερη ανάπτυξη της τεκτονικής πλάκας.
* Seafloor Spreading: Η διαδικασία με την οποία σχηματίζεται η νέα ωκεάνια κρούστα στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών, όπου το μάγμα αυξάνεται από το μανδύα και δροσίζει, δημιουργώντας νέα κρούστα. Αυτή η διαδικασία ωθεί την υπάρχουσα κρούστα μακριά από την κορυφογραμμή, συμβάλλοντας στην κίνηση των ηπείρων.
Η τεκτονική πλάκας εξηγεί ένα ευρύ φάσμα γεωλογικών φαινομένων, όπως:
* σεισμοί: Εμφανίζονται σε όρια πλάκας όπου οι πλάκες συγκρούονται, γλιστρούν το ένα το άλλο, ή τραβήξτε χωριστά.
* Volcanoes: Συχνά βρίσκονται στα όρια πλάκας όπου το μάγμα ανεβαίνει από το μανδύα.
* οροσειρά: Σχηματίζονται όταν οι ηπείρους συγκρούονται και πόρπες.
* Ocean Trenches: Οι βαθιές κοιλότητες στο πάτωμα του ωκεανού σχηματίστηκαν όπου μια πλάκα ολισθαίνει κάτω από το άλλο.
Είναι μια ενοποιητική θεωρία στη γεωλογία, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε τη δυναμική φύση της Γης και τις διαδικασίες που διαμορφώνουν την επιφάνεια της.
