Τα γεγονότα ή οι εφευρέσεις του χρονοδιαγράμματος και οι άνθρωποι στη φυσική από τον 1ο αιώνα μέχρι τον 21ο αιώνα;
Χρονοδιάγραμμα Φυσικής:1ος αιώνας έως 21ος αιώνας
1ος αιώνας:
* 1ος αιώνας μ.Χ.: Ο ήρωας της Αλεξάνδρειας (ελληνικός μηχανικός και εφευρέτης) περιγράφει τον ατμομηχανή και άλλες μηχανικές συσκευές, τοποθετώντας τις βάσεις για μελλοντικές εφευρέσεις στη μηχανική και τη θερμοδυναμική.
2ος αιώνας:
* 2ος αιώνας μ.Χ.: Ο Claudius Ptolemy (Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός) προτείνει ένα γεωκεντρικό μοντέλο του σύμπαντος (Γη στο κέντρο), το οποίο θα επηρεάσει την επιστημονική σκέψη για πάνω από 1400 χρόνια.
3ος αιώνας:
* 3ος αιώνας μ.Χ.: Ο Diophantus της Αλεξάνδρειας (ελληνικός μαθηματικός) συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη της άλγεβρας.
4ος αιώνας:
* 4ος αιώνας μ.Χ.: Ο Pappus της Αλεξάνδρειας (ελληνικός μαθηματικός) εργάζεται στη γεωμετρία και τη μηχανική, προωθώντας την κατανόηση των γεωμετρικών σχημάτων και των ιδιοτήτων τους.
5ος αιώνας:
* 5ος αιώνας μ.Χ.: Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πέφτει, οδηγώντας σε μια περίοδο πνευματικής μείωσης στην Ευρώπη.
6ος αιώνας:
* 6ος αιώνας μ.Χ.: Η βυζαντινή αυτοκρατορία ανθίζει, διατηρώντας και μεταδίδοντας την αρχαία ελληνική γνώση.
7ος αιώνας:
* 7ος αιώνας μ.Χ.: Η άνοδος του Ισλάμ οδηγεί σε μια χρυσή εποχή επιστημονικής και πνευματικής προόδου στη Μέση Ανατολή.
8ος αιώνας:
* 8ος αιώνας μ.Χ.: Ο Muhammad Ibn Musa al-Khwarizmi (Περσικός Μαθηματικός) θέτει το θεμέλιο για τη σύγχρονη άλγεβρα και αναπτύσσει την έννοια των αλγορίθμων.
9ος αιώνας:
* 9ος αιώνας μ.Χ.: Ο Al-Khwarizmi γράφει το "The Compendious Book για τον υπολογισμό με την ολοκλήρωση και την εξισορρόπηση", το οποίο εισάγει την έννοια των αλγεβρικών εξισώσεων και μεθόδων για την επίλυσή τους.
10ος αιώνας:
* 10ος αιώνας μ.Χ.: Ο Ibn al-Haytham (αραβικός φυσικός) διεξάγει πρωτοποριακά πειράματα στην οπτική, προκαλώντας τη θεωρία της όρασης του Πτολεμαίου.
11ος αιώνας:
* 11ος αιώνας μ.Χ.: Ο Omar Khayyam (περσικός μαθηματικός, αστρονόμος και ποιητής) γράφει "συζητήσεις για τις δυσκολίες στα στοιχεία του Ευκλείδη", επικρίνοντας και προσπαθώντας να βελτιώσει τη γεωμετρία του Ευκλείδη.
12ος αιώνας:
* 12ος αιώνας μ.Χ.: Αρχίζει η μετάφραση των αραβικών επιστημονικών έργων στα λατινικά, επαναφέροντας την αρχαία γνώση στην Ευρώπη.
13ος αιώνας:
* 13ος αιώνας μ.Χ.: Ο Roger Bacon (Αγγλικός φιλόσοφος και επιστήμονας) υποστηρίζει τον πειραματισμό και την παρατήρηση στην επιστήμη.
14ος αιώνας:
* 14ος αιώνας μ.Χ.: Ο William of Ockham (Αγγλικός φιλόσοφος) αναπτύσσει το Razor της Occam, μια αρχή της επιστημονικής συλλογιστικής που ευνοεί την απλούστερη εξήγηση.
15ος αιώνας:
* 15ος αιώνας μ.Χ.: Ο Nicolaus Copernicus (Πολωνός αστρονόμος) προτείνει ένα ηλιοκεντρικό μοντέλο του σύμπαντος (ήλιος στο κέντρο), αμφισβητώντας την καθιερωμένη γεωκεντρική άποψη.
16ος αιώνας:
* 1543 μ.Χ.: Ο Copernicus δημοσιεύει το "De Revolutionibus orbium coelestium" (στις επαναστάσεις των ουράνιων σφαιρών), σηματοδοτώντας ένα σημείο καμπής στην αστρονομία.
* 1581 μ.Χ.: Το Galileo Galilei (Ιταλός αστρονόμος και φυσικός) βελτιώνει το τηλεσκόπιο, κάνοντας σημαντικές αστρονομικές παρατηρήσεις.
* 1589 μ.Χ.: Το Galileo Galilei διατυπώνει το νόμο των πτώσεων, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη της κλασσικής μηχανικής.
17ος αιώνας:
* 1609 μ.Χ.: Ο Johannes Kepler (Γερμανός αστρονόμος) δημοσιεύει τους τρεις νόμους της πλανητικής κίνησης, περιγράφοντας τις ελλειπτικές τροχιές των πλανητών γύρω από τον Ήλιο.
* 1632 μ.Χ.: Το Galileo Galilei δημοσιεύει "διάλογο σχετικά με τα δύο κύρια παγκόσμια συστήματα", υποστηρίζοντας περαιτέρω το ηλιοκεντρικό μοντέλο και αντιμετωπίζουν διώξεις από την εκκλησία.
* 1643 μ.Χ.: Ο Evangelista Torricelli (Ιταλός φυσικός) εφευρίσκει το βαρόμετρο υδραργύρου, οδηγώντας σε πρόοδο στη μέτρηση της ατμοσφαιρικής πίεσης.
* 1665 μ.Χ.: Ο Isaac Newton (αγγλικός φυσικός και μαθηματικός) αναπτύσσει τη θεωρία της καθολικής βαρύτητας, εξηγώντας τη δύναμη που κρατά τους πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο.
* 1687 μ.Χ.: Ο Newton δημοσιεύει "Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica" (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), θέτοντας τα θεμέλια για την κλασσική μηχανική.
18ος αιώνας:
* 1733 μ.Χ.: Ο Daniel Bernoulli (Ελβετός φυσικός) δημοσιεύει "υδροδυναμική", εισάγοντας την έννοια της δυναμικής των υγρών και τη διατήρηση της ενέργειας.
* 1747 μ.Χ.: Ο Benjamin Franklin (Αμερικανός επιστήμονας και εφευρέτης) ανακαλύπτει τη φύση της ηλεκτρικής ενέργειας, αποδεικνύοντας ότι η αστραπή είναι μια μορφή ηλεκτρικής απόρριψης.
* 1750 μ.Χ.: Ο Leonhard Euler (ελβετικός μαθηματικός) συμβάλλει σημαντικά στον λογισμό, τη μηχανική και την οπτική.
* 1785 μ.Χ.: Ο Charles-Augustin de Coulomb (Γάλλος φυσικός) διαμορφώνει το νόμο του Coulomb, περιγράφοντας την ηλεκτροστατική δύναμη μεταξύ φορτισμένων σωματιδίων.
* 1798 μ.Χ.: Ο Henry Cavendish (Βρετανός επιστήμονας) καθορίζει με ακρίβεια τη βαρυτική σταθερά, παρέχοντας μια αριθμητική αξία για τον νόμο της βαρύτητας του Νεύτωνα.
19ος αιώνας:
* 1800 μ.Χ.: Ο Alessandro Volta (Ιταλός φυσικός) εφευρίσκει το βολταϊκό σωρό, την πρώτη μπαταρία που παράγει ένα συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα.
* 1820 μ.Χ.: Ο Hans Christian Ørsted (δανικός φυσικός) ανακαλύπτει ότι ένα ηλεκτρικό ρεύμα παράγει ένα μαγνητικό πεδίο, δημιουργώντας τη σχέση μεταξύ ηλεκτρικής ενέργειας και μαγνητισμού.
* 1821 μ.Χ.: Ο Michael Faraday (Αγγλικός φυσικός) ανακαλύπτει την αρχή της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής, οδηγώντας στην ανάπτυξη ηλεκτρικών γεννήτρων και κινητήρων.
* 1827 μ.Χ.: Ο Georg Simon Ohm (Γερμανός φυσικός) διατυπώνει το νόμο του Ohm, περιγράφοντας τη σχέση μεταξύ τάσης, ρεύματος και αντίστασης σε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα.
* 1842 μ.Χ.: Ο James Prescott Joule (αγγλικός φυσικός) καθιερώνει την ισοδυναμία της μηχανικής εργασίας και της θερμότητας, μια κρίσιμη ανακάλυψη για τη θερμοδυναμική.
* 1847 μ.Χ.: Ο Hermann von Helmholtz (Γερμανός φυσικός) διατυπώνει την αρχή της διατήρησης της ενέργειας, δηλώνοντας ότι η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί ή να καταστραφεί, να μεταμορφωθεί μόνο.
* 1848 μ.Χ.: Ο James Clerk Maxwell (Scottish Physicist) δημοσιεύει τη θεωρία του για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, ενοποιώντας τον ηλεκτρικό ρεύμα, τον μαγνητισμό και το φως σε ένα μόνο πλαίσιο.
* 1864 μ.Χ.: Ο Maxwell δημοσιεύει "μια δυναμική θεωρία του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου", εισάγοντας τυπικά την έννοια των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.
* 1873 μ.Χ.: Ο Maxwell δημοσιεύει "Treatise on Electricity and Magnetism", εδραιώνοντας την ηλεκτρομαγνητική θεωρία του σε ένα ολοκληρωμένο έργο.
* 1879 μ.Χ.: Ο Thomas Edison (American Inventor) εφαρμόζει τον λαμπτήρα πυρακτώσεως, επαναφέρει την τεχνολογία φωτισμού.
* 1887 μ.Χ.: Ο Albert Michelson και ο Edward Morley διεξάγουν το διάσημο πείραμά τους, το οποίο αποτυγχάνει να ανιχνεύσει την ύπαρξη ενός υποθετικού μέσου που ονομάζεται "Luminiferal Aether" που θεωρήθηκε ότι φέρει ελαφριά κύματα. Αυτό το αποτέλεσμα θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν.
20ος αιώνας:
* 1900 μ.Χ.: Ο Max Planck (Γερμανός φυσικός) προτείνει την κβαντική θεωρία του φωτός, εξηγώντας την ενέργεια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε διακριτά πακέτα που ονομάζονται "Quanta".
* 1905 μ.Χ.: Ο Albert Einstein (Γερμανός γεννημένος φυσικός) δημοσιεύει τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας, προτείνοντας ότι οι νόμοι της φυσικής είναι οι ίδιοι για όλους τους παρατηρητές σε ομοιόμορφη κίνηση και ότι η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή.
* 1905 μ.Χ.: Ο Αϊνστάιν προτείνει επίσης το φωτοηλεκτρικό αποτέλεσμα, εξηγώντας πώς το φως μπορεί να εκτοξεύσει ηλεκτρόνια από μια μεταλλική επιφάνεια, παρέχοντας περαιτέρω στοιχεία για την κβαντική φύση του φωτός.
* 1915 μ.Χ.: Ο Αϊνστάιν δημοσιεύει τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, επεκτείνοντας την ειδική σχετικότητα για να συμπεριλάβει τη βαρύτητα και προτείνοντας ότι η βαρύτητα είναι μια καμπυλότητα του χωροχρόνου που προκαλείται από τη μάζα και την ενέργεια.
* 1913 μ.Χ.: Ο Niels Bohr (δανικός φυσικός) αναπτύσσει το μοντέλο του ατόμου, ενσωματώνοντας την κβαντική θεωρία και εξηγώντας τις φασματικές γραμμές που εκπέμπονται από άτομα.
* 1924 μ.Χ.: Ο Louis de Broglie (Γάλλος φυσικός) προτείνει τη δυαδικότητα των κυμάτων-σωματιδίων της ύλης, υποδηλώνοντας ότι όλα τα ύλη παρουσιάζουν κύμα συμπεριφορά.
* 1925 μ.Χ.: Ο Erwin Schrödinger (Αυστριακός φυσικός) αναπτύσσει την εξίσωση Schrödinger, περιγράφοντας τη συμπεριφορά των κβαντικών συστημάτων.
* 1927 μ.Χ.: Ο Werner Heisenberg (Γερμανός φυσικός) διατυπώνει την αρχή της αβεβαιότητας, δηλώνοντας ότι ορισμένα ζεύγη φυσικών ιδιοτήτων, όπως η θέση και η ορμή, δεν μπορούν να γίνουν γνωστά με τέλεια ακρίβεια ταυτόχρονα.
* 1928 μ.Χ.: Ο Paul Dirac (Βρετανός φυσικός) αναπτύσσει μια σχετικιστική εξίσωση για το ηλεκτρόνιο, προβλέποντας την ύπαρξη αντιύλη.
* 1932 μ.Χ.: Ο Carl Anderson (Αμερικανός φυσικός) ανακαλύπτει το ποζιτρονίου, το αντισωματίδιο του ηλεκτρονίου, επιβεβαιώνοντας την πρόβλεψη του Dirac.
* 1938 μ.Χ.: Ο Lise Meitner (αυστριακός φυσικός) και ο Otto Hahn (Γερμανός χημικός) ανακαλύπτουν την πυρηνική σχάση, τη διάσπαση των ατομικών πυρήνων, η οποία αργότερα θα οδηγούσε στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων και πυρηνικής ενέργειας.
* 1942 μ.Χ.: Η πρώτη αυτοσυντηρούμενη πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση επιτυγχάνεται από τον Enrico Fermi (Ιταλός φυσικός) και την ομάδα του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό ορόσημο στην ανάπτυξη της πυρηνικής τεχνολογίας.
* 1945 μ.Χ.: Οι Ηνωμένες Πολιτείες πυροδότησαν την πρώτη ατομική βόμβα, που εισέρχεται στην πυρηνική εποχή.
* 1954 μ.Χ.: Ο πρώτος πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής αρχίζει να λειτουργεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποδεικνύοντας το δυναμικό της πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
* 1964 AD: Η ανακάλυψη της ακτινοβολίας φόντου κοσμικού μικροκυμάτων παρέχει ισχυρές ενδείξεις για τη θεωρία του Big Bang, το μοντέλο που επικρατεί για την προέλευση και την εξέλιξη του σύμπαντος.
* 1974 AD: Η ανακάλυψη του πρώτου Pulsar, ένα ταχέως περιστρεφόμενο αστέρι νετρονίων, παρέχει περαιτέρω στοιχεία για την ύπαρξη μαύρων οπών και άλλων εξωτικών αντικειμένων στο σύμπαν.
21ος αιώνας:
* 2001 μ.Χ.: Η πρώτη επιτυχημένη λειτουργία του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, ένα σύμβολο της διεθνούς συνεργασίας στην εξερεύνηση του διαστήματος.
* 2012 μ.Χ.: Η ανακάλυψη του μποζόνι Higgs στο μεγάλο κολοκυθάκι Hadron, ένα σωματίδιο που σχετίζεται με το πεδίο Higgs που δίνει μάζα στα θεμελιώδη σωματίδια.
* 2015 μ.Χ.: Η πρώτη άμεση ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων, επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις του Αϊνστάιν για τη φύση της βαρύτητας και το άνοιγμα ενός νέου παραθύρου για να παρατηρήσει το σύμπαν.
* 2016 μ.Χ.: Η ανακάλυψη του πρώτου Exoplanet (ένας πλανήτης έξω από το ηλιακό μας σύστημα) που περιστρέφεται γύρω από ένα αστέρι παρόμοιο με τον ήλιο μας, αυξάνοντας τη δυνατότητα εύρεσης άλλων κατοικήσιμων πλανητών.
Συνεχιζόμενη έρευνα:
* Quantum Computing: Η ανάπτυξη υπολογιστών που αξιοποιούν τα κβαντικά φαινόμενα για την επίλυση των προβλημάτων που είναι ανυπόφορα για τους κλασσικούς υπολογιστές.
* Dark Matter and Dark Energy: Η διερεύνηση των μυστηριωδών ουσιών που αποτελούν την πλειοψηφία της μάζας και της ενεργειακής πυκνότητας του σύμπαντος.
* Θεωρία συμβολοσειρών: Μια προσπάθεια ενοποίησης όλων των θεμελιωδών δυνάμεων της φύσης σε ένα ενιαίο πλαίσιο.
* Φυσική Astroparticle: Η μελέτη των σωματιδίων και οι αλληλεπιδράσεις τους στο σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων των κοσμικών ακτίνων, των νετρίνων και της σκοτεινής ύλης.
* Κοσμολογία: Η διερεύνηση της προέλευσης, της εξέλιξης και της δομής του σύμπαντος.
Αυτό το χρονοδιάγραμμα δεν είναι εξαντλητικό και υπάρχουν πολλά άλλα σημαντικά γεγονότα και άτομα στην ιστορία της φυσικής. Ωστόσο, παρέχει μια ματιά στις μεγάλες εξελίξεις και τα βασικά στοιχεία που έχουν διαμορφώσει την κατανόησή μας για το σύμπαν.
