Ποια απόδειξη υπάρχει εκεί το κέντρο ηλίου ηλιακού συστήματος;
1. Παρατηρήσεις της πλανητικής κίνησης:
* Αναδρομική κίνηση: Οι πλανήτες φαίνεται να κινούνται προς τα πίσω στον ουρανό μερικές φορές. Αυτό εξηγήθηκε αρχικά από σύνθετα μοντέλα με επίκεντρο τη γη, αλλά το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Copernicus το εξήγησε φυσικά ως αποτέλεσμα της γης που ξεπέρασε τους πιο αργούς εξωτερικούς πλανήτες.
* φάσεις της Αφροδίτης: Ο Γαλιλαίος παρατήρησε ότι η Αφροδίτη περνά μέσα από φάσεις, όπως και το φεγγάρι. Αυτό ήταν δυνατό μόνο αν η Αφροδίτη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, όχι τη γη.
* parallax: Καθώς η Γη περιστρέφει τον ήλιο, τα κοντινά αστέρια φαίνεται να μετατοπίζονται ελαφρώς στη θέση τους στο φόντο των πιο μακρινών αστεριών. Αυτή η μετατόπιση (Parallax) μετρήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, παρέχοντας ισχυρές ενδείξεις για την κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο.
2. Οι νόμοι της πλανητικής κίνησης του Kepler:
* Πρώτος νόμος: Οι πλανήτες περιστρέφουν τον ήλιο σε ελλειπτικά μονοπάτια, όχι τέλειους κύκλους. Αυτό ήταν αδύνατο να εξηγηθεί με ένα μοντέλο με επίκεντρο τη Γη.
* Δεύτερος νόμος: Η ταχύτητα ενός πλανήτη αλλάζει καθώς περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, κινείται γρηγορότερα όταν πιο κοντά και πιο αργή όταν μακρύτερα μακριά. Και πάλι, αυτό δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί από θεωρίες με επίκεντρο τη γη.
* Τρίτος νόμος: Το τετράγωνο της τροχιακής περιόδου ενός πλανήτη είναι ανάλογη προς τον κύβο της μέσης απόστασης του από τον Ήλιο. Αυτή η μαθηματική σχέση υποστηρίζει έντονα ένα σύστημα με επίκεντρο τον ήλιο.
3. Βαρβικά στοιχεία:
* Ο νόμος της καθολικής βαρύτητας του Νεύτωνα: Αυτός ο νόμος δηλώνει ότι κάθε αντικείμενο στο σύμπαν προσελκύει κάθε άλλο αντικείμενο με δύναμη ανάλογη με τις μάζες του και αντιστρόφως ανάλογη προς την τετράγωνη απόσταση μεταξύ τους. Το τεράστιο βαρυτικό έλξη του ήλιου κρατά τους πλανήτες στις τροχιές τους.
* Άμεσες παρατηρήσεις: Έχουμε στείλει ανιχνευτές σε άλλους πλανήτες, επιβεβαιώνοντας ότι περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο και η κατανόηση της βαρύτητας μας επέτρεψε να υπολογίσουμε τη μάζα και την επιρροή του ήλιου.
4. Σύγχρονες παρατηρήσεις:
* φασματοσκοπία Doppler: Με την ανάλυση του φωτός από τα αστέρια, μπορούμε να ανιχνεύσουμε το "wobble" που προκαλείται από τους πλανήτες γύρω από την τροχιά, επιβεβαιώνοντας ότι περιστρέφονται γύρω από ένα αστέρι, όχι το αντίστροφο.
* Άμεση απεικόνιση: Τα τηλεσκόπια όπως το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble έχουν τραβήξει φωτογραφίες πλανητών που περιστρέφονται γύρω από άλλα αστέρια, παρέχοντας οπτική επιβεβαίωση του ηλιοκεντρικού μοντέλου.
5. Απλότητα και συνέπεια:
* Το ηλιοκεντρικό μοντέλο παρέχει μια απλούστερη και πιο συνεπή εξήγηση για όλα τα παρατηρούμενα φαινόμενα από οποιοδήποτε μοντέλο με επίκεντρο τη Γη.
Συμπερασματικά: Το ηλιοκεντρικό μοντέλο δεν είναι μόνο μια θεωρία. Είναι ένα καλά εδραιωμένο επιστημονικό γεγονός που υποστηρίζεται από ένα τεράστιο στοιχείο αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν εδώ και αιώνες.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η έννοια του γεωκεντρικού (με επίκεντρο της γης) του σύμπαντος ήταν βαθιά ριζωμένη εδώ και αιώνες. Απαιτούσε προσεκτικές παρατηρήσεις, καινοτόμο σκέψη και προκλητικές καθιερωμένες πεποιθήσεις για να καταλήξουν στο ηλιοκεντρικό συμπέρασμα.
