Τα πρώιμα συστήματα για τα φυτά ταξινόμησης βασίστηκαν σε χαρακτηριστικά που οι άνθρωποι μπορούσαν εύκολα να δουν γιατί;
* Περιορισμένη τεχνολογία: Οι πρώτοι επιστήμονες δεν είχαν τα εξελιγμένα εργαλεία και τεχνικές που έχουμε σήμερα για τη μελέτη εσωτερικών δομών, γενετικής ή μοριακής βιολογίας. Βασίστηκαν σε αυτό που μπορούσαν να δουν με γυμνό μάτι ή με απλά μεγεθυντικά γυαλιά.
* Πρακτική: Τα συστήματα ταξινόμησης έπρεπε να είναι πρακτικά για καθημερινή χρήση. Οι αγρότες, οι κηπουροί και οι βοτανολόγοι χρειάζονταν έναν τρόπο να εντοπίσουν γρήγορα τα φυτά για φαρμακευτικούς, γαστρονομικούς ή γεωργικούς σκοπούς. Εύκολα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά όπως το σχήμα λουλουδιών, η διάταξη φύλλων ή ο τύπος φρούτων ήταν εύκολα χρήσιμα.
* Εστίαση στη μορφολογία: Το επίκεντρο ήταν η εξωτερική μορφολογία (η μελέτη της μορφής και της δομής) ως κύριο μέσο διάκρισης των φυτών. Αυτό οδήγησε σε συστήματα βασισμένα σε εύκολα εμφανή χαρακτηριστικά όπως το χρώμα, το μέγεθος και το σχήμα.
Παραδείγματα:
* Theophrastus (371-287 π.Χ.): Ένας από τους πρώτους βοτανολόγους, ταξινόμησε τα φυτά με βάση τους κύκλους ζωής τους (ετήσια, διετή, πολυετή), συνήθεια (δέντρο, θάμνος, βότανο) και φαρμακευτικές ιδιότητες.
* Linnaeus (1707-1778): Ανέπτυξε το σύστημα διωνυμικής ονοματολογίας, χρησιμοποιώντας ονόματα γένους και ειδών με βάση εύκολα παρατηρήσιμα χαρακτηριστικά. Το σύστημά του, αν και δεν ήταν τέλειο, ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός και έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη ταξινόμηση.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτά τα πρώτα συστήματα δεν ήταν χωρίς ελαττώματα. Συχνά ομαδοποιούν τα φυτά μαζί που δεν ήταν στενά συνδεδεμένα και έχασαν τις λεπτές παραλλαγές. Τα σύγχρονα συστήματα ταξινόμησης, με τις εξελίξεις στην τεχνολογία και την κατανόηση της γενετικής και της εξέλιξης, είναι πολύ πιο ακριβείς και εκλεπτυσμένες.
