Πώς χρησιμοποιούνται τα κοινά χαρακτηριστικά για τον καθορισμό ενός είδους;
Κοινά χαρακτηριστικά ως δείκτες:
* Κοινή μορφολογία: Οι ομοιότητες στα φυσικά χαρακτηριστικά όπως το σχήμα του σώματος, το μέγεθος, το χρώμα και τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (π.χ. ράμφη, φτερά, κλίμακες) μπορεί να είναι ισχυροί δείκτες συγγένειας.
* Κοινή Φυσιολογία: Παρόμοιες βιολογικές διεργασίες, όπως ο μεταβολισμός, η αναπαραγωγή και η αντίσταση των ασθενειών, μπορούν να δείξουν μια κοινή καταγωγή.
* Κοινή συμπεριφορά: Παρόμοιες τελετουργίες ζευγαρώματος, πρότυπα επικοινωνίας και κοινωνικές δομές μπορούν να υποδηλώνουν κοινό εξελικτικό ιστορικό.
Περιορισμοί μόνο των κοινών χαρακτηριστικών:
* Σύγκλιση: Τα είδη από διαφορετικές γενεές μπορούν να εξελίξουν παρόμοια χαρακτηριστικά λόγω της προσαρμογής σε παρόμοια περιβάλλοντα (π.χ. καρχαρίες και δελφίνια έχουν και τα δύο εξορθολογισμένα σώματα για κολύμβηση). Αυτό μπορεί να τους κάνει να φαίνονται παρόμοιοι αλλά να μην είναι στενά συνδεδεμένοι.
* Παραλλαγή εντός ειδών: Υπάρχει συχνά σημαντική διακύμανση μέσα σε ένα μόνο είδος (π.χ. φυλές σκύλου). Η βασιζόμενη αποκλειστικά σε κοινά χαρακτηριστικά μπορεί να οδηγήσει σε εσφαλμένες ταξινομήσεις.
* Κρυμμένες διαφορές: Μερικές φορές, τα στενά συνδεδεμένα είδη μπορεί να φαίνονται πολύ παρόμοια στην εξωτερική εμφάνιση, αλλά έχουν σημαντικές γενετικές διαφορές ή αναπαραγωγική απομόνωση.
Ο σύγχρονος ορισμός ενός είδους:
Ο πιο ευρέως αποδεκτός ορισμός είναι η έννοια των βιολογικών ειδών :
* αναπαραγωγική απομόνωση: Δύο πληθυσμοί θεωρούνται ξεχωριστά είδη εάν δεν μπορούν να διασταυρωθούν και να παράγουν βιώσιμους, εύφορους απογόνους υπό φυσικές συνθήκες. Αυτό υπογραμμίζει την ικανότητα να μοιράζονται γονίδια.
Άλλες εκτιμήσεις:
* Οικολογική θέση: Ο τρόπος με τον οποίο ένα είδος αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, συμπεριλαμβανομένων των πηγών τροφίμων, των θηρευτών και των οικοτόπων, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη διάκριση των ειδών.
* Φυλογενετικές σχέσεις: Η ανίχνευση της εξελικτικής ιστορίας μέσω της γενετικής ανάλυσης (DNA) χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο για τον καθορισμό της συγγένειας των οργανισμών και τον καθορισμό των ειδών.
Συνοπτικά:
Τα κοινά χαρακτηριστικά παρέχουν ενδείξεις σχετικά με τις σχέσεις αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνοι τους για τον καθορισμό των ειδών. Η έννοια των βιολογικών ειδών, που εστιάζει στην αναπαραγωγική απομόνωση, είναι ο πρωταρχικός ορισμός. Επιπλέον, οι οικολογικές και γενετικές πληροφορίες συμβάλλουν σε μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση των ορίων των ειδών.
