Ποια είναι τα τέσσερα χαρακτηριστικά που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό των προκαρυωτικών;
1. Δομή κυττάρων: Οι προκαρυώτες δεν έχουν πυρήνα και άλλα οργανίδια που συνδέονται με τη μεμβράνη που βρέθηκαν σε ευκαρυωτικά. Το γενετικό τους υλικό (DNA) βρίσκεται σε μια περιοχή που ονομάζεται Nucleoid, το οποίο δεν περικλείεται από μεμβράνη. Επίσης, δεν διαθέτουν άλλα εσωτερικά διαμερίσματα που συνδέονται με τη μεμβράνη, σε αντίθεση με τα ευκαρυωτικά κύτταρα.
2. Μέγεθος και σχήμα: Τα προκαρυωτικά είναι γενικά πολύ μικρότερα από τα ευκαρυωτικά κύτταρα. Μπορούν να είναι σφαιρικοί (Cocci), σχήμα ράβδων (βακίλλια), σπειροειδές σχήμα (σπιρίλας) ή σε σχήμα κόμματος (Vibrios). Αυτά τα σχήματα είναι συχνά χρήσιμα στην αρχική ταυτοποίηση.
3. τρόπος διατροφής: Οι προκαρυώτες παρουσιάζουν διαφορετικές διατροφικές στρατηγικές. Μερικά είναι PhotoAutotrophs , απόκτηση ενέργειας από το φως του ήλιου και τον άνθρακα από το CO2. Άλλοι είναι chemoautotrophs , απόκτηση ενέργειας από ανόργανες χημικές ουσίες και άνθρακα από CO2. Heterotrophs Αποκτήστε τόσο ενέργεια όσο και άνθρακα από οργανικές ενώσεις. Αυτή η διάκριση είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση των οικολογικών τους ρόλων.
4. Κυτταρικά συστατικά: Οι προκαρυώτες έχουν μοναδικά δομικά χαρακτηριστικά που βοηθούν στην ταξινόμησή τους. Αυτά περιλαμβάνουν:
* κυτταρικό τοίχωμα: Οι περισσότεροι προκαρυώτες έχουν ένα άκαμπτο κυτταρικό τοίχωμα που βοηθά στη διατήρηση του σχήματος τους και παρέχει προστασία. Η σύνθεση του κυτταρικού τοιχώματος (πεπτιδογλυκάνη στα βακτηρίδια, ψευδομεουΐνη στην Αρχαία) αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό για τη διαφοροποίηση.
* flagella: Μερικοί προκαρυώτες διαθέτουν μαστίγια, δομές που μοιάζουν με μαστίγια που χρησιμοποιούνται για κίνηση. Η διάταξη των flagella (π.χ. Peritrichous, Polar) μπορεί να είναι χρήσιμη στην ταυτοποίηση.
* pili (fimbriae): Σύντομα, εξαρτήματα που μοιάζουν με μαλλιά που χρησιμοποιούνται για προσκόλληση σε επιφάνειες.
* κάψουλες: Ορισμένοι προκαρυώτες έχουν ένα γλοιώδες, ζελατινώδες στρώμα που ονομάζεται κάψουλα που μπορεί να τους προστατεύσει από άμυνες του ξενιστή.
Αυτά τα τέσσερα χαρακτηριστικά, μαζί με πρόσθετα χαρακτηριστικά όπως μεταβολικές διεργασίες, γενετική ανάλυση και βιοχημικές δοκιμές, χρησιμοποιούνται για τη διαφοροποίηση και την ταξινόμηση των προκαρυωτικών.
