bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> Χημική ουσία

Σε ποιους παράγοντες εξαρτάται η επιλογή του διαλύτη;

Η επιλογή του διαλύτη εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, κάθε καθένας διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στον προσδιορισμό του καταλληλότερου διαλύτη για μια συγκεκριμένη εφαρμογή. Ακολουθεί μια ανάλυση των βασικών παραγόντων:

1. Φύση της ουσίας:

* πολικότητα: "Όπως διαλύεται." Οι πολικές διαλυμένες ουσίες (π.χ. άλατα, σάκχαρα) τείνουν να διαλύονται καλά σε πολικούς διαλύτες (π.χ. νερό, αιθανόλη), ενώ οι μη πολικές διαλυμένες ουσίες (π.χ. λίπη, έλαια) προτιμούν μη πολικούς διαλύτες (π.χ. εξάνιο, διαιθυλαιθέρα).

* Διαλυτότητα: Κάθε διαλυμένη ουσία έχει μια συγκεκριμένη διαλυτότητα σε διαφορετικούς διαλύτες. Χρειάζεστε έναν διαλύτη όπου η διαλυτή ουσία είναι εξαιρετικά διαλυτή για αποτελεσματική διάλυση.

* Μοριακό μέγεθος &σχήμα: Οι διαλύτες με παρόμοιο μοριακό μέγεθος και σχήμα στη διαλυμένη ουσία συχνά οδηγούν σε καλύτερη διαλυτότητα.

2. Επιθυμητό αποτέλεσμα/εφαρμογή:

* Μέσο αντίδρασης: Ο διαλύτης μπορεί να επηρεάσει τον ρυθμό και την έκβαση των χημικών αντιδράσεων. Για παράδειγμα, ένας πολικός διαλύτης μπορεί να ευνοήσει ορισμένους μηχανισμούς αντίδρασης σε σχέση με τους άλλους.

* Εξαγωγή: Οι διαλύτες είναι ζωτικής σημασίας για την εξαγωγή συγκεκριμένων ενώσεων από μείγματα. Για παράδειγμα, το νερό χρησιμοποιείται για την εξαγωγή πολικών ενώσεων από μείγματα, ενώ οι οργανικοί διαλύτες χρησιμοποιούνται για την εξαγωγή μη πολικών ενώσεων.

* Κρυστάλλωση: Οι διαλύτες επηρεάζουν το μέγεθος του κρυστάλλου και τη μορφολογία ενός στερεού κατά τη διάρκεια των διεργασιών κρυστάλλωσης.

* χρωματογραφία: Η επιλογή του διαλύτη είναι απαραίτητη για τον διαχωρισμό των συστατικών σε ένα μείγμα με βάση τις διαφορικές τους συγγένειες για τις στατικές και κινητές φάσεις.

3. Ιδιότητες διαλύτη:

* σημείο βρασμού: Εξετάστε το σημείο βρασμού του διαλύτη όταν πρέπει να το αφαιρέσετε από το μείγμα, ειδικά σε καθαρισμό ή κρυστάλλωση.

* Πυκνότητα: Η πυκνότητα του διαλύτη μπορεί να είναι σημαντική για τις διαδικασίες εκχύλισης, ειδικά εάν πρέπει να διαχωρίσετε τα στρώματα.

* τοξικότητα: Επιλέξτε έναν διαλύτη που είναι ασφαλής για να χειριστεί και να δημιουργεί ελάχιστους περιβαλλοντικούς κινδύνους.

* ευφλεκτότητα: Οι διαλύτες με χαμηλά σημεία φλας είναι εξαιρετικά εύφλεκτοι και απαιτούν προσεκτικό χειρισμό.

* Κόστος: Το κόστος διαλύτη μπορεί να ποικίλει σημαντικά και πρέπει να ληφθεί υπόψη η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας ενός διαλύτη.

* Διαθεσιμότητα: Βεβαιωθείτε ότι ο διαλύτης είναι άμεσα διαθέσιμος στην απαιτούμενη ποσότητα και καθαρότητα.

4. Περιβαλλοντικές εκτιμήσεις:

* Βιοδιασπασιμότητα: Επιλέξτε διαλύτες που είναι βιοαποικοδομήσιμοι για να ελαχιστοποιήσουν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

* τοξικότητα: Αποφύγετε τους διαλύτες που είναι τοξικοί για τον άνθρωπο ή την υδρόβια ζωή.

* Περιεχόμενο πτητικής οργανικής ένωσης (VOC): Ελαχιστοποιήστε τη χρήση διαλυτών με υψηλή περιεκτικότητα σε VOC για τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Συνοπτικά:

Η επιλογή του σωστού διαλύτη απαιτεί προσεκτική εξέταση των ιδιοτήτων της διαλυμένης ουσίας, του επιθυμητού αποτελέσματος, των ιδιοτήτων διαλύτη και των περιβαλλοντικών ανησυχιών.

Θυμηθείτε, δεν υπάρχει λύση ενός μεγέθους και η βέλτιστη επιλογή διαλύτη θα είναι πάντα ειδική για την εφαρμογή.

Προσκόλληση vs Συνοχή

Προσκόλληση vs Συνοχή

Η προσκόλληση και η συνοχή είναι δύο τύποι έλξης μεταξύ ατόμων και μορίων. Οι δύο λέξεις ακούγονται παρόμοιες, αλλά σημαίνουν διαφορετικά πράγματα. Συγκόλληση είναι η έλξη μεταξύ διαφορετικών τύπων μορίων. Συνοχή είναι η έλξη μεταξύ του ίδιου τύπου μορίων. Η συνοχή κάνει τα υγρά να συστέλλονται στη

Γεγονότα Oganesson – Στοιχείο 118

Γεγονότα Oganesson – Στοιχείο 118

Το Oganesson είναι το στοιχείο 118 στον περιοδικό πίνακα, με το σύμβολο του στοιχείου Og. Είναι ραδιενεργό συνθετικό στοιχείο (δεν υπάρχει στη φύση). Το Oganesson έχει τον υψηλότερο ατομικό αριθμό από οποιοδήποτε στοιχείο του περιοδικού πίνακα. Ακολουθεί μια συλλογή γεγονότων oganesson, συμπεριλαμβα

Τάση και ορισμός συγγένειας ηλεκτρονίων

Τάση και ορισμός συγγένειας ηλεκτρονίων

Συγγένεια ηλεκτρονίων (Ε ea ) είναι η μεταβολή της ενέργειας όταν προστίθεται ένα ηλεκτρόνιο σε ένα ουδέτερο άτομο στην αέρια φάση. Με απλά λόγια, είναι ένα μέτρο της ικανότητας ενός ουδέτερου ατόμου να αποκτήσει ένα ηλεκτρόνιο. Το άτομο αέριας φάσης χρησιμοποιείται (και όχι υγρό ή στερεό) επειδή τα