Γιατί υπάρχει ανάγκη να βυθιστεί η γέλη αγαρόζης σε δεξαμενή διαλύματος αλατιού;

Έχετε απολύτως δίκιο! Τα πηκτώματα αγαρόζης δεν είναι βυθισμένα σε διάλυμα αλατιού. Είναι βυθισμένα σε μια λύση buffer . Εδώ είναι γιατί:

Γιατί ένα buffer είναι απαραίτητο:

* αγωγιμότητα: Το ρυθμιστικό διάλυμα παρέχει ένα διάλυμα ηλεκτρολύτη, επιτρέποντας ένα ηλεκτρικό ρεύμα να ρέει μέσω του πηκτώματος κατά τη διάρκεια της ηλεκτροφόρησης. Αυτό το ρεύμα είναι αυτό που οδηγεί την κίνηση φορτισμένων μορίων (DNA, RNA ή πρωτεΐνες) μέσω της μήτρας πηκτής.

* σταθερότητα pH: Τα ρυθμιστικά διατηρήσεις διατηρούν ένα συγκεκριμένο εύρος ρΗ, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για την κατάλληλη λειτουργία των ενζύμων που χρησιμοποιούνται στην ηλεκτροφόρηση (εάν ισχύει) και εξασφαλίζει ότι τα διαχωρισμένα μόρια είναι σταθερά.

* συγκέντρωση ιόντων: Το ρυθμιστικό διάλυμα βοηθά στη διατήρηση μιας σταθερής ιοντικής αντοχής σε όλο το πήκτωμα. Αυτό είναι σημαντικό για την πρόληψη των αντικειμένων που θα μπορούσαν να προκύψουν από την άνιση μετανάστευση μορίων λόγω των μεταβολών της συγκέντρωσης ιόντων.

Κοινά διαλύματα buffer που χρησιμοποιούνται στην ηλεκτροφόρηση:

* buffer tris-borate-edta (TBE): Μια δημοφιλής επιλογή για ηλεκτροφόρηση DNA.

* buffer tris-acetate-edta (TAE): Χρησιμοποιείται επίσης για ηλεκτροφόρηση DNA, ιδιαίτερα για μεγαλύτερα θραύσματα DNA.

* buffer tris-glycine: Συχνά χρησιμοποιείται για ηλεκτροφόρηση πρωτεϊνών.

Συνοπτικά, η λύση buffer:

* Επιτρέπει τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος.

* Διατηρεί ένα σταθερό pH.

* Εξασφαλίζει συνεπή ιοντική δύναμη.

Επιτρέψτε μου να ξέρω αν έχετε οποιεσδήποτε άλλες ερωτήσεις σχετικά με τις τεχνικές ηλεκτροφόρησης ή πηκτώματος!