Γιατί τα πολυ-ατομικά ανιόντα είναι πιο άφθονα από τα κατιόντα;

Δεν είναι απολύτως ακριβές να πούμε ότι τα πολυατομικά ανιόντα είναι * πιο άφθονα * από τα κατιόντα. Είναι πιο ακριβές να πούμε ότι πολυατομικά ανιόντα είναι πολύ πιο συνηθισμένα στη χημεία από τα πολυατομικά κατιόντα. Εδώ είναι γιατί:

* Ηλεκτροργατιστικότητα: Τα μη μέταλλα, τα οποία τείνουν να σχηματίζουν ανιόντα, έχουν υψηλότερες ηλεκτροαναγιμιότητες από τα μέταλλα, τα οποία τείνουν να σχηματίζουν κατιόντα. Αυτό σημαίνει ότι τα μη μέταλλα έχουν ένα ισχυρότερο "τράβηγμα" στα ηλεκτρόνια, καθιστώντας τους πιο πιθανό να κερδίσουν ηλεκτρόνια και να σχηματίζουν ανιόντα.

* δεσμός: Τα μη μέταλλα σχηματίζουν εύκολα ομοιοπολικούς δεσμούς μεταξύ τους, επιτρέποντας τον σχηματισμό σύνθετων πολυατομικών δομών. Αυτές οι δομές είναι συχνά αρνητικά φορτισμένες λόγω των διαφορών ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ των ατόμων.

* σταθερότητα: Πολλά πολυατομικά ανιόντα, όπως το φωσφορικό (PO₄³⁻) και το θειικό άλας (SO₄2⁻), είναι πολύ σταθερά λόγω δομών συντονισμού και ισχυρών ομοιοπολικών δεσμών εντός του ανιόντος. Αυτή η σταθερότητα τα καθιστά άμεσα διαθέσιμα και σημαντικά συστατικά σε πολλές χημικές αντιδράσεις.

* Πολυατομικά κατιόντα: Τα πολυατομικά κατιόντα είναι λιγότερο κοινά επειδή:

* Συνήθως περιλαμβάνουν μέταλλα, τα οποία τείνουν να χάνουν ηλεκτρόνια και σχηματίζουν απλά κατιόντα.

* Είναι συχνά λιγότερο σταθερά από τα ανιόντα λόγω των ασθενέστερων δεσμών και της τάσης για το μέταλλο να χάσει τα ηλεκτρόνια του και να σχηματίσουν ένα απλούστερο κατιέ.

Παραδείγματα:

* Anions: Θειικό άλας (So₄2⁻), φωσφορικό (po₄³⁻), ανθρακικό (co₃2⁻), νιτρικά (no₃⁻)

* ΚΟΟΔΙΑ: Αμμωνίου (NH₄⁺), Hydronium (H₃o⁺)

Συνοπτικά: Η μεγαλύτερη ηλεκτροαρνητικότητα των μη μεταλλικών, η ικανότητά τους να σχηματίζουν σταθερούς ομοιοπολικούς δεσμούς και η αστάθεια πολλών πολυατομικών κατιόντων συμβάλλουν στην μεγαλύτερη επικράτηση πολυατομικών ανιόντων στη χημεία.