Ποια είναι η αρχή της δοκιμής χλωριούχου;
1. Μέθοδοι τιτλοδότησης
* τιτλοδότηση Mohr: Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιεί νιτρικό άργυρο (AGNO3) ως τιτλοδότηση. Η αντίδραση με ιόντα χλωριούχου σχηματίζει ένα λευκό ίζημα χλωριούχου αργύρου (AgCl). Το τελικό σημείο επιτυγχάνεται όταν μια ελαφρά περίσσεια αργυρώματος προκαλεί ένα επίμονο κόκκινο-καφέ χρώμα με δείκτη χρωμικού καλίου (K2CRO4).
* τιτλοδότηση Volhard: Αυτή η μέθοδος περιλαμβάνει την αντίδραση των ιόντων χλωριδίου με μια γνωστή περίσσεια νιτρικού αργύρου. Τα ασημένια ιόντα που δεν έχουν αντιδράσει στη συνέχεια τιτλοδοτείται με θειικό κάλιο (KSCN) χρησιμοποιώντας θειικό αμμώνιο σιδήρου ως δείκτη. Αυτή η μέθοδος προτιμάται συχνά για δείγματα θολών ή όταν οι συγκεντρώσεις χλωριούχου είναι υψηλές.
* τιτλοποίηση Fajans: Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιεί έναν δείκτη φθορισμού που προσροφά στην επιφάνεια του ίζημα χλωριούχου αργύρου. Το τελικό σημείο παρατηρείται όταν εμφανίζεται μια αλλαγή χρώματος λόγω της προσρόφησης του δείκτη.
2. Χρωματομετρικές μέθοδοι
* Μέθοδος θειοκυανικού υδραργύρου: Αυτή η μέθοδος βασίζεται στην αντίδραση ιόντων χλωριδίου με θειοκυανικό υδράργο για να σχηματίσει ένα διαλυτό σύμπλεγμα. Το σύμπλεγμα αντιδρά στη συνέχεια με ιόντα σιδήρου για να παράγει ένα έγχρωμο διάλυμα. Η ένταση του χρώματος είναι άμεσα ανάλογη με τη συγκέντρωση χλωριούχου.
* Μέθοδος διχλωροφθορεσβείας: Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιεί τη διχλωροφθορεσκεΐνη ως δείκτη, ο οποίος αλλάζει το χρώμα παρουσία ιόντων χλωριδίου. Η ένταση της αλλαγής χρώματος είναι ανάλογη με τη συγκέντρωση χλωριούχου.
3. Ηλεκτροχημικές μέθοδοι
* Επιλεκτικά ιόν (ISES): Αυτά τα ηλεκτρόδια είναι ειδικά για τα ιόντα χλωριούχου και παράγουν πιθανό ανάλογο προς τη συγκέντρωση χλωριούχου στο δείγμα.
* μετρητές αγωγιμότητας: Αυτή η μέθοδος μετρά την ηλεκτρική αγωγιμότητα του δείγματος. Τα ιόντα χλωριδίου συμβάλλουν στην αγωγιμότητα του διαλύματος, επιτρέποντας την εκτίμηση της συγκέντρωσης χλωριδίου.
4. Άλλες μέθοδοι
* φασματοσκοπία ατομικής απορρόφησης (AAS): Αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ποσοτικοποίηση του χλωριούχου μετρώντας την απορρόφηση του φωτός από τα άτομα χλωριούχου.
* φθορισμό ακτίνων Χ (XRF): Αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανάλυση της στοιχειακής σύνθεσης ενός δείγματος, συμπεριλαμβανομένου του χλωριούχου.
Η επιλογή της μεθόδου εξαρτάται από διάφορους παράγοντες:
* Τύπος δείγματος: Ο τύπος δείγματος (π.χ. νερό, έδαφος, αίμα) θα καθορίσει την κατάλληλη μέθοδο.
* Συγκέντρωση χλωριούχου: Το εύρος των συγκεντρώσεων χλωριδίου που αναμένονται στο δείγμα θα επηρεάσει την επιλογή της μεθόδου.
* Απαιτήσεις ακρίβειας: Το επιθυμητό επίπεδο ακρίβειας και ακρίβειας θα επηρεάσει επίσης την επιλογή.
Αρχή της δοκιμής χλωριούχου σε διάφορες εφαρμογές:
* ποιότητα νερού: Οι δοκιμές χλωριούχου είναι ζωτικής σημασίας για την παρακολούθηση του πόσιμου νερού, των λυμάτων και του θαλασσινού νερού.
* Ανάλυση εδάφους: Τα επίπεδα χλωριδίου είναι σημαντικά για την αξιολόγηση της αλατότητας του εδάφους και της επίδρασής του στην ανάπτυξη των φυτών.
* Κλινική χημεία: Τα επίπεδα χλωριούχου μετριούνται στο αίμα και στα ούρα για την αξιολόγηση της ισορροπίας των ηλεκτρολυτών και τη διάγνωση διαφόρων ιατρικών καταστάσεων.
* Χημεία τροφίμων: Οι δοκιμές χλωριούχου χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία τροφίμων για την παρακολούθηση της περιεκτικότητας σε χλωριούχο σε προϊόντα διατροφής.
Η κατανόηση της συγκεκριμένης αρχής της χρησιμοποιούμενης δοκιμής χλωριούχου είναι απαραίτητη για την ακριβή ερμηνεία των αποτελεσμάτων και τη λήψη τεκμηριωμένων αποφάσεων με βάση τα δεδομένα που λαμβάνονται.
