Γιατί τα στοιχεία της ομάδας 6Α εκτός από το οξυγόνο δείχνουν περισσότερες καταστάσεις οξείδωσης;
1. Διαθεσιμότητα D-Orbitals: Το οξυγόνο, που βρίσκεται στη δεύτερη περίοδο, στερείται D-Orbitals στο κέλυφος σθένους του. Αυτό περιορίζει την ικανότητά του να επεκτείνει την οκτάδα του και ως εκ τούτου, περιορίζει τις καταστάσεις οξείδωσης σε -2 (συνηθέστερα) και -1 (σε υπεροξείδια). Ωστόσο, τα βαρύτερα στοιχεία της ομάδας 6Α (θείο, σελήνιο, Tellurium και Polonium) διαθέτουν D-πορρείς στο κέλυφος σθένους τους. Αυτά τα D-orbitals μπορούν να συμμετάσχουν στη συγκόλληση και να φιλοξενήσουν περισσότερα ηλεκτρόνια, επιτρέποντας ένα ευρύτερο φάσμα καταστάσεων οξείδωσης.
2. Αύξηση του ατομικού μεγέθους και της ηλεκτροαρνητικότητας: Καθώς μετακινείτε την ομάδα 6Α, το ατομικό μέγεθος αυξάνεται και η ηλεκτροαρνητικότητα μειώνεται. Αυτό διευκολύνει τα βαρύτερα στοιχεία να χάσουν ηλεκτρόνια και να επιτύχουν θετικές καταστάσεις οξείδωσης. Για παράδειγμα, το θείο μπορεί να παρουσιάσει καταστάσεις οξείδωσης από -2 έως +6, ενώ το σελήνιο και το Tellurium μπορούν να φτάσουν σε ακόμη υψηλότερες θετικές καταστάσεις οξείδωσης.
3. Ποικίλες ικανότητες συγκόλλησης: Τα βαρύτερα στοιχεία της ομάδας 6Α μπορούν να σχηματίσουν διάφορους τύπους ομολόγων, συμπεριλαμβανομένων ομοιοπολικών, ιοντικών και μεταλλικών. Αυτή η ευελιξία στη συγκόλληση οδηγεί σε διαφορετικές καταστάσεις οξείδωσης.
Εδώ είναι μια κατανομή των πιο συνηθισμένων καταστάσεων οξείδωσης για κάθε στοιχείο της ομάδας 6Α:
* οξυγόνο: -2 (πιο συνηθισμένο), -1 (σε υπεροξείδια)
* θείο: -2, +2, +4, +6
* Σελήνιο: -2, +2, +4, +6
* Tellurium: -2, +2, +4, +6
* Polonium: -2, +2, +4
Συνοπτικά: Η παρουσία D-πορρείων, η αύξηση του ατομικού μεγέθους, η μείωση της ηλεκτροαρνητικότητας και οι ευέλικτες ικανότητες συγκόλλησης επιτρέπουν στα βαρύτερα στοιχεία της ομάδας 6Α να παρουσιάζουν ευρύτερο εύρος καταστάσεων οξείδωσης σε σύγκριση με το οξυγόνο.
