Πώς ανακάλυψε το άζωτο ο Daniel Rutherford;

Ο Daniel Rutherford δεν ήταν στην πραγματικότητα Discover άζωτο. Αυτή η τιμή πηγαίνει στο Henry Cavendish , ο οποίος πρώτα απομόνωσε το αέριο το 1772. Ωστόσο, το έργο του Rutherford διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην κατανόηση και τον χαρακτηρισμό του αζώτου.

Εδώ είναι πώς το έργο του Rutherford συνέβαλε στην κατανόηση του αζώτου:

* Πείραμα του Rutherford: Το 1772, ο Rutherford, ένας σκωτσέζος γιατρός και χημικός, πραγματοποίησε ένα πείραμα όπου καίει ένα κερί σε ένα σφραγισμένο δοχείο μέχρι να βγει. Στη συνέχεια αφαιρέθηκε το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται από την καύση. Διαπίστωσε ότι ο υπόλοιπος αέρας δεν θα υποστήριζε τη ζωή ή την καύση.

* "επιβλαβή αέρα": Ο Rutherford κάλεσε αυτόν τον εναπομείναντα αέρα "επιβλαβούς αέρα", όπως φαινόταν να σβήνει τις φλόγες και να ασχοληθεί με τα ζώα.

* Ιδιότητες του αζώτου: Ενώ ο Rutherford δεν αναγνώρισε το αέριο ως άζωτο, το πείραμά του υπογράμμισε την ύπαρξη ενός συστατικού στον αέρα που ήταν διαφορετικό από το οξυγόνο. Ήταν αυτό το υπολειπόμενο αέριο που αργότερα αναγνωρίστηκε ως άζωτο από το Cavendish.

* Επιβεβαίωση από τον Cavendish: Το Cavendish, χρησιμοποιώντας μια διαφορετική μέθοδο, επιβεβαίωσε τα ευρήματα του Rutherford και ήταν σε θέση να απομονώσει τον "επιβλαβές αέρα" και να αποδείξει ότι ήταν ένα ξεχωριστό αέριο. Το ονόμασε "phlogistate air", αναφερόμενος στη θεωρία Phlogiston που επικρατεί τότε.

Συνοπτικά, το πείραμα του Rutherford απέδειξε την ύπαρξη ενός συστατικού στον αέρα που δεν υποστήριζε τη ζωή ή την καύση, ανοίγοντας το δρόμο για την μεταγενέστερη απομόνωση και ταυτοποίηση του αζώτου του Cavendish.