Ποιο είναι το όνομα της χημικής δοκιμής για το οξυγόνο;

Δεν υπάρχει ένα ενιαίο, συγκεκριμένο "χημικό τεστ" για οξυγόνο όπως υπάρχει για άλλα στοιχεία. Αντ 'αυτού, βασιζόμαστε σε διάφορες μεθόδους για την ανίχνευση και τη μέτρηση του οξυγόνου, ανάλογα με την κατάσταση:

1. Καύση:

* Η λαμπερή δοκιμή νάρθηκας: Αυτή η κλασική δοκιμή περιλαμβάνει την εισαγωγή ενός λαμπερού ξύλινου νάρθηκα σε ένα δείγμα αερίου. Εάν ο νάρθηκας Reignites, υποδεικνύει την παρουσία οξυγόνου.

* Άλλες αντιδράσεις καύσης: Το οξυγόνο υποστηρίζει την καύση, οπότε η παρατήρηση μιας ουσίας που καίει πιο εύκολα σε ένα αέριο σε σύγκριση με τον αέρα είναι ενδεικτική του οξυγόνου.

2. Χημικές αντιδράσεις:

* Αντίδραση με μέταλλα: Το οξυγόνο αντιδρά με πολλά μέταλλα για να σχηματίσουν οξείδια. Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί ως αλλαγή στο χρώμα, την υφή ή το βάρος.

* αντίδραση με μη-μετάλλια: Το οξυγόνο αντιδρά με μη μέταλλα όπως το θείο και το φωσφόρο για να σχηματίσουν οξείδια.

3. Αναλυτικά όργανα:

* Χρωματογραφία αερίου: Αυτό διαχωρίζει διαφορετικά αέρια σε ένα δείγμα και μπορεί να ποσοτικοποιήσει την ποσότητα του οξυγόνου που υπάρχει.

* φασματομετρία μάζας: Αυτό προσδιορίζει τα διαφορετικά μόρια σε ένα δείγμα, συμπεριλαμβανομένου του οξυγόνου.

* ηλεκτροχημικούς αισθητήρες: Αυτές οι συσκευές χρησιμοποιούν την αρχή της μείωσης του οξυγόνου για τη μέτρηση της συγκέντρωσης οξυγόνου.

4. Άλλες μέθοδοι:

* μετρητές οξυγόνου: Αυτά χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση της συγκέντρωσης διαλυμένου οξυγόνου σε υγρά.

* Αναλυτής οξυγόνου: Αυτά χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση της συγκέντρωσης οξυγόνου σε αέρια.

Επομένως, δεν πρόκειται για μια συγκεκριμένη "δοκιμή", αλλά για έναν συνδυασμό μεθόδων ανάλογα με το πλαίσιο και το σκοπό. Η καλύτερη προσέγγιση εξαρτάται από τη συγκεκριμένη εφαρμογή και την αναμενόμενη συγκέντρωση οξυγόνου.