Η δραστικότητα του οποίου μειώνεται το ένζυμο τόσο στο όξινο όσο και στο βασικό περιβάλλον;

Η δραστικότητα των περισσότερων ενζύμων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το pH και θα μειωθεί τόσο σε όξινα όσο και σε βασικά περιβάλλοντα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα ένζυμα είναι πρωτεΐνες και η δομή και η λειτουργία τους είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στις μεταβολές του ρΗ.

Εδώ είναι γιατί:

* Βέλτιστο pH: Κάθε ένζυμο έχει ένα βέλτιστο εύρος ρΗ όπου λειτουργεί στο αποκορύφωμά του. Αυτό είναι το pH όπου η ενεργή θέση του βρίσκεται στην καταλληλότερη διαμόρφωση για να δεσμεύσει το υπόστρωμα του και να καταλύει την αντίδραση.

* όξινες συνθήκες: Εάν το ρΗ είναι πολύ χαμηλό (όξινο), η δομή του ενζύμου μπορεί να παραμορφωθεί λόγω υπερβολικών ιόντων υδρογόνου (Η+). Αυτή η παραμόρφωση μπορεί να διαταράξει την ενεργό θέση, καθιστώντας την λιγότερο αποτελεσματική ή ακόμα και απενεργοποίηση του ενζύμου.

* Βασικές συνθήκες: Εάν το ρΗ είναι πολύ υψηλό (βασικό), η δομή του ενζύμου μπορεί επίσης να παραμορφωθεί λόγω έλλειψης ιόντων υδρογόνου. Αυτό μπορεί επίσης να διαταράξει την ενεργό θέση και να μειώσει τη δραστικότητα του ενζύμου.

Επομένως, δεν πρόκειται για ένα συγκεκριμένο ένζυμο που μειώνεται τόσο σε όξινα όσο και σε βασικά περιβάλλοντα. Είναι μια γενική αρχή που ισχύει για τα περισσότερα ένζυμα. Η συγκεκριμένη περιοχή ρΗ όπου ένα ένζυμο είναι πιο δραστικό ποικίλλει ανάλογα με το ένζυμο.

Σημαντική σημείωση: Ορισμένα ένζυμα μπορούν να προσαρμοστούν ειδικά ώστε να λειτουργούν σε όξινα ή βασικά περιβάλλοντα, όπως η πεψίνη στο στομάχι (όξινο) ή αλκαλική φωσφατάση στα έντερα (βασικά). Ωστόσο, ακόμη και αυτά τα ένζυμα θα έχουν περιορισμένο φάσμα ανοχής ρΗ έξω από το βέλτιστο περιβάλλον τους.