Είναι τα αδύναμα οξέα ικανά να δρουν ως χημικά συστήματα ρυθμιστικού για το σώμα επειδή διαχωρίζονται εν μέρει;
* Μερική διάσπαση: Τα αδύναμα οξέα δεν ιονίζουν πλήρως (διάλειμμα) σε διάλυμα. Αντ 'αυτού, φτάνουν σε μια ισορροπία όπου μερικά από τα όξινα μόρια παραμένουν άθικτα, ενώ άλλα δίνουν πρωτόνια (Η+) για να σχηματίσουν τη συζευγμένη βάση τους. Αυτό δημιουργεί ένα σύστημα buffer.
* Δράση Buffering: Η ισορροπία μεταξύ του ασθενούς οξέος και της συζευγμένης βάσης του επιτρέπει στο σύστημα να αντισταθεί σε μεταβολές στο pH.
* Προσθήκη οξέος: Η βάση συζευγμένων θα αντιδράσει με τα προστιθέμενα ιόντα Η+, ελαχιστοποιώντας την αλλαγή στο ρΗ.
* Προσθήκη βάσης: Το αδύναμο οξύ θα δωρίσει ιόντα Η+ για να αντιδράσει με τα προστιθέμενα ΟΗΕ, ελαχιστοποιώντας και πάλι την αλλαγή του ρΗ.
Παραδείγματα:
* Carbonic Acid (H2CO3): Πρόκειται για ένα ζωτικής σημασίας buffer στο αίμα, συμβάλλοντας στη διατήρηση του PH του σε ένα στενό εύρος. Σχηματίζει ισορροπία με ιόντα διττανθρακικού άλατος (HCO3-).
* Φωσφορικό οξύ (H3PO4): Αυτό το οξύ και οι διάφορες συζευγμένες βάσεις του εμπλέκονται στη διαμόρφωση ενδοκυτταρικών υγρών.
Γιατί η μερική διάσπαση είναι απαραίτητη:
* Διατήρηση ομοιόστασης: Το σώμα χρειάζεται ένα σταθερό ρΗ για τα ένζυμα για να λειτουργούν σωστά και για πολλές μεταβολικές διεργασίες.
* Προστασία από δραστικές αλλαγές pH: Τα συστήματα αποθεμάτων συμβάλλουν στην πρόληψη μεγάλων μετατοπίσεων στο ρΗ που θα μπορούσαν να είναι επιβλαβείς για τα κύτταρα και τους ιστούς.
Συνοπτικά: Η μερική διάσπαση των ασθενών οξέων δημιουργεί μια δυναμική ισορροπία που τους επιτρέπει να απορροφούν την περίσσεια H+ ή OH, ενεργώντας έτσι ως συστήματα προστασίας για τη διατήρηση της ισορροπίας του ρΗ εντός του σώματος.
