Τι συμβαίνει όταν το φρέσκο ​​κατακρημνισμένο υδροξείδιο του σιδήρου κλονίζεται με ελάχιστη ποσότητα χλωριούχου;

Όταν το φρέσκο ​​κατακρημνισμένο υδροξείδιο του σιδηρούντος (Fe (OH) ₃) ανακινείται με μια μικρή ποσότητα ιόντων χλωριούχου (CL⁻), λαμβάνει χώρα η ακόλουθη αντίδραση:

fe (oh) ₃ (s) + 3cl⁻ (aq) ⇌ [fecl₃] ⁻ (aq) + 3OH⁻ (aq)

Αυτή η αντίδραση αντιπροσωπεύει τον σχηματισμό σχηματισμό ανιόντων τετραχλωροφερίτη (III) ([fecl₄] ⁻) , ένα διαλυτό σύνθετο ιόν. Η αντίδραση είναι μια αντίδραση ισορροπίας, που σημαίνει ότι μπορεί να προχωρήσει και στις δύο κατευθύνσεις.

Εδώ είναι μια κατανομή του τι συμβαίνει:

* Ιόντα χλωριούχου (CL⁻) αντιδρά με το στερεό υδροξείδιο του σιδήρου (Fe (OH) ₃) .

* Τα ιόντα χλωριούχου μετατοπίζουν τα ιόντα υδροξειδίου (OH⁻) από το κέντρο σιδήρου (III), σχηματίζοντας το ανιόν τετραχλωρότη (III) ([Fecl₄] ⁻) .

* Αυτό το σύνθετο ιόν είναι διαλυτό στο νερό, οδηγώντας στη διάλυση του ίζημα του υδροξειδίου του σιδήρου .

* Τα ιόντα υδροξειδίου (OH⁻) που απελευθερώνεται στο διάλυμα αυξάνει το ph , καθιστώντας το πιο αλκαλικό.

Παράγοντες που επηρεάζουν την αντίδραση:

* Συγκέντρωση ιόντων χλωριούχου: Οι υψηλότερες συγκεντρώσεις χλωριούχου ευνοούν τον σχηματισμό του ανιόντος τετραχλωροφυλρώτη (III), οδηγώντας σε μεγαλύτερη διάλυση του ίζημα.

* pH της λύσης: Οι χαμηλότερες τιμές του ρΗ (πιο όξινες) θα ευνοήσουν τον σχηματισμό υδροξειδίου του σιδήρου, ενώ οι υψηλότερες τιμές ρΗ (πιο αλκαλικές) θα ευνοήσουν τον σχηματισμό του ανιόντος τετραχλωροφερικού (III).

Συνέπειες:

* Αυτή η αντίδραση είναι σημαντική για την κατανόηση της διαλυτότητας των ενώσεων σιδήρου παρουσία ιόντων χλωριδίου.

* Εξηγεί επίσης γιατί τα ιζήματα υδροξειδίου του σιδήρου (III) μπορεί να διαλύονται σε διαλύματα που περιέχουν ιόντα χλωριούχου.

* Αυτή η αντίδραση είναι σημαντική σε διάφορες εφαρμογές, συμπεριλαμβανομένης της θεραπείας με το νερό , όπου η διάλυση του υδροξειδίου του σιδήρου (III) μπορεί να ελεγχθεί ρυθμίζοντας τη συγκέντρωση χλωριούχου και το pH.

Συνολικά, η αντίδραση μεταξύ των φρέσκων κατακρημνισμένων υδροξειδίου του σιδήρου και των ιόντων χλωριδίου έχει ως αποτέλεσμα το σχηματισμό ενός διαλυτού συμπλέγματος τετραχλωροτρώματος (III), που οδηγεί στη διάλυση του ίζημα και μια μεταβολή του ρΗ του διαλύματος