Γιατί το νερό δεν είναι ο καλύτερος διαλύτης που χρησιμοποιείται σε χρωματογραφία χαρτιού;
* Πάρα πολύ ισχυρό διαλύτη: Το νερό είναι ένας πολύ πολικός διαλύτης, που σημαίνει ότι προσελκύει έντονα και διαλύει τα πολικά μόρια. Στη χρωματογραφία χαρτιού, θέλουμε έναν διαλύτη που θα μεταφέρει τις ενώσεις με μέτριο ρυθμό, επιτρέποντας τον διαχωρισμό. Το νερό διαλύει πολλές ενώσεις πολύ γρήγορα, οδηγώντας σε μικρό διαχωρισμό.
* αποικοδόμηση χαρτιού: Το νερό μπορεί να προκαλέσει την διόγκωση του χαρτιού και την υποβαθμισμένη, επηρεάζοντας τη διαδικασία διαχωρισμού.
* Περιορισμένη περιοχή ενώσεων: Ενώ το νερό μπορεί να διαλύσει πολλές ενώσεις, δεν είναι αποτελεσματικό στον διαχωρισμό των μη πολικών ενώσεων ή των ενώσεων που είναι αδιάλυτες στο νερό.
Αντί για νερό, ένα μείγμα διαλυτών χρησιμοποιείται συνήθως σε χρωματογραφία χαρτιού:
* Η στατική φάση: Το ίδιο το χαρτί, το οποίο συχνά αντιμετωπίζεται με πολική ουσία όπως το πήκτωμα πυριτίας. Αυτό επιτρέπει αλληλεπιδράσεις με πολικά μόρια.
* Η κινητή φάση: Χρησιμοποιείται ένα μείγμα διαλυτών όπως η αιθανόλη, η ακετόνη ή η βουτανόλη, ανάλογα με τις διαχωρισμένες ενώσεις. Το μείγμα πρέπει να είναι λιγότερο πολικό από το νερό για να επιβραδύνει την κίνηση των ουσιών, επιτρέποντας τον καλύτερο διαχωρισμό.
Η επιλογή της κινητής φάσης είναι ζωτικής σημασίας στη χρωματογραφία χαρτιού, καθώς καθορίζει τον ρυθμό με τον οποίο κινούνται οι ενώσεις και, τελικά, την ποιότητα του διαχωρισμού.
