Τι είδους πλαστικό υλικό δεν κολλάει στο σιδηρούχο μέταλλο μετά την τήξη;
* Το συγκεκριμένο πλαστικό: Ορισμένα πλαστικά είναι εγγενώς πιο επιρρεπείς σε κολλήσει από άλλα. Για παράδειγμα, πολυπροπυλένιο (pp) τείνει να κολλήσει λιγότερο εύκολα από πολυαιθυλενίου (PE) .
* Η θερμοκρασία: Οι υψηλότερες θερμοκρασίες αυξάνουν γενικά την πιθανότητα κολλητικής.
* Η κατάσταση επιφάνειας του μετάλλου: Οι καθαρές, ομαλές επιφάνειες είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσουν κολλητική από τις τραχύ, οξειδωμένες επιφάνειες.
* Η διάρκεια της επαφής: Οι μεγαλύτεροι χρόνοι επαφής αυξάνουν την πιθανότητα να κολλήσουν.
Ωστόσο, ορισμένα πλαστικά χρησιμοποιούνται συνήθως σε εφαρμογές όπου η προσκόλληση στα σιδηρούχα μέταλλα είναι ανεπιθύμητη. Μερικά από αυτά τα πλαστικά περιλαμβάνουν:
* Πολυτετραφθοροαιθυλένιο (PTFE): Επίσης γνωστό ως Teflon, το PTFE είναι εξαιρετικά μη κολλητικό και χρησιμοποιείται συχνά σε επικαλύψεις για μαγειρικά σκεύη και άλλες εφαρμογές.
* πολυπροπυλένιο (PP): Ενώ μπορεί να κολλήσει, είναι γενικά λιγότερο επιρρεπής στο να κολλήσει από κάποια άλλα πλαστικά. Χρησιμοποιείται συχνά σε εφαρμογές χύτευσης με έγχυση που περιλαμβάνουν σιδηρούχα μέταλλα.
* πολυαμίδιο (PA): Επίσης γνωστή ως νάιλον, ορισμένοι τύποι πολυαμιδίου έχουν καλές μη κολλητικές ιδιότητες και χρησιμοποιούνται σε διάφορες βιομηχανικές εφαρμογές.
Σημαντικές εκτιμήσεις:
* Πράκτορες απελευθέρωσης: Η εφαρμογή ενός παράγοντα απελευθέρωσης όπως το σπρέι σιλικόνης ή PTFE στην μεταλλική επιφάνεια μπορεί να μειώσει σημαντικά το κολλητικό.
* Σχεδιασμός μούχλας: Ο σωστός σχεδιασμός καλουπιών, συμπεριλαμβανομένων των χαρακτηριστικών εξαερισμού και ψύξης, μπορεί να ελαχιστοποιήσει το κολλητικό.
* Τεχνικές επεξεργασίας: Η σωστή χύτευση με έγχυση ή άλλες τεχνικές επεξεργασίας μπορούν να βοηθήσουν στην ελαχιστοποίηση του κολλητικού.
Για να λάβετε την πιο ακριβή απάντηση για τη συγκεκριμένη εφαρμογή σας, είναι σημαντικό να εξετάσετε τους παράγοντες που αναφέρονται παραπάνω και να συμβουλευτείτε έναν ειδικό υλικό ή έναν εμπειρογνώμονα επεξεργασίας πλαστικών.
