Οι ιοντικοί δεσμοί διαλύονται στο νερό;
* πολικότητα: Τα μόρια του νερού (H₂O) είναι πολικά, που σημαίνει ότι έχουν ελαφρώς θετικό άκρο (υδρογόνο) και ελαφρώς αρνητικό άκρο (οξυγόνο). Αυτή η πολικότητα επιτρέπει στο νερό να αλληλεπιδρά με τα φορτισμένα ιόντα σε μια ιοντική ένωση.
* έλξη και διάσταση: Τα θετικά άκρα των μορίων του νερού προσελκύονται από τα αρνητικά ιόντα στην ιοντική ένωση και τα αρνητικά άκρα των μορίων του νερού προσελκύονται από τα θετικά ιόντα. Αυτά τα αξιοθέατα είναι αρκετά ισχυρά ώστε να ξεπεράσουν τις ηλεκτροστατικές δυνάμεις που συγκρατούν τα ιόντα στο ιονικό πλέγμα. Ως αποτέλεσμα, τα ιόντα χωρίζονται (διαχωρίζονται) και περιβάλλονται από μόρια νερού, σχηματίζοντας ενυδατωμένα ιόντα.
Παράδειγμα:
Όταν το αλάτι του τραπεζιού (NaCl) διαλύεται στο νερό, τα θετικά φορτισμένα ιόντα νατρίου (Na+) προσελκύονται από τα αρνητικά άκρα των μορίων του νερού και τα αρνητικά φορτισμένα ιόντα χλωριούχου (Cl-) προσελκύονται από τα θετικά άκρα των μορίων του νερού. Αυτή η διαδικασία διασπά το ιοντικό πλέγμα, επιτρέποντας στο αλάτι να διαλύεται.
Δεν διαλύονται όλες οι ιοντικές ενώσεις στο νερό στον ίδιο βαθμό:
* Διαλυτότητα: Ο βαθμός στον οποίο μια ιοντική ένωση διαλύεται στο νερό εξαρτάται από παράγοντες όπως η αντοχή του ιοντικού δεσμού και η έλξη μεταξύ των ιόντων και των μορίων του νερού. Ορισμένες ιοντικές ενώσεις είναι πολύ διαλυτές στο νερό (π.χ. NaCl), ενώ άλλες είναι λιγότερο διαλυτές (π.χ. Caco₃).
* Εξαιρέσεις: Ορισμένες ιοντικές ενώσεις είναι σχεδόν αδιάλυτες στο νερό, όπως τα περισσότερα μεταλλικά οξείδια και σουλφίδια.
Συνοπτικά, ενώ οι ιοντικοί δεσμοί μπορούν να διαλύονται στο νερό λόγω της πολικότητας των μορίων του νερού, η έκταση της διαλυτότητας εξαρτάται από τη συγκεκριμένη ιοντική ένωση.
