Ποια στοιχεία συνδέονται συνήθως ιοντικά;

Οι ιοντικοί δεσμοί συνήθως σχηματίζονται μεταξύ στοιχείων που έχουν μεγάλη διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα. Ακολουθεί μια ανάλυση των στοιχείων που συνήθως συμμετέχουν σε ιοντική σύνδεση:

μέταλλα και μη μέταλλα

* μέταλλα: Τείνουν να έχουν χαμηλές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας, πράγμα που σημαίνει ότι χάνουν εύκολα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν θετικά ιόντα (κατιόντα).

* Μη μετάλλια: Έχουν υψηλές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας, πράγμα που σημαίνει ότι κερδίζουν εύκολα ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν αρνητικά ιόντα (ανιόντα).

Παραδείγματα:

* νάτριο (Na) και χλώριο (CL): Το νάτριο είναι ένα μέταλλο με χαμηλή ηλεκτροαρνητικότητα και το χλώριο είναι μη μέταλλο με υψηλή ηλεκτροαρνητικότητα. Σχηματίζουν το χλωριούχο νάτριο ιοντικής ένωσης (NaCl), όπου το νάτριο χάνει ένα ηλεκτρόνιο για να γίνει Na+ και το χλώριο κερδίζει ένα ηλεκτρόνιο για να γίνει cl-.

* μαγνήσιο (mg) και οξυγόνο (o): Το μαγνήσιο είναι ένα μέταλλο και το οξυγόνο είναι μη μέταλλο. Δημιουργούν οξείδιο μαγνησίου (MGO), όπου το μαγνήσιο χάνει δύο ηλεκτρόνια για να γίνει Mg2+ και το οξυγόνο κερδίζει δύο ηλεκτρόνια για να γίνει O2-.

Εξαιρέσεις:

* Μεταβατικά μέταλλα: Ορισμένα μεταβατικά μέταλλα μπορούν να σχηματίσουν τόσο ιοντικούς όσο και ομοιοπολικούς δεσμούς, ανάλογα με το στοιχείο με το οποίο συνδέονται.

* Metalloids: Τα μεταλλοειδή (όπως το πυρίτιο και το γερμανικό) μπορούν μερικές φορές να δεσμεύονται ιοντικά, αλλά είναι πιο πιθανό να σχηματίσουν ομοιοπολικούς δεσμούς.

Key Takeaway: Η ιοντική συγκόλληση οδηγείται κυρίως από τη μεταφορά ηλεκτρονίων μεταξύ των μετάλλων (δότες ηλεκτρονίων) και των μη μετάλλων (δέκτες ηλεκτρονίων). Αυτό οδηγεί στο σχηματισμό αντίθετα φορτισμένων ιόντων που συγκρατούνται μαζί με ηλεκτροστατική έλξη.