Γιατί το νερό σε μερικές σπηλιές είναι πολύ όξινο;
1. απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα: Το βρόχινο νερό απορροφά φυσικά το CO2 από την ατμόσφαιρα καθώς πέφτει. Αυτό σχηματίζει ανθρακικό οξύ (H2CO3), ένα αδύναμο οξύ.
2. υπόγεια ροή: Καθώς το βρόχινο νερό διαρρέει υπόγεια, συνεχίζει να απορροφά το CO2 από την αποσύνθεση της οργανικής ύλης και των ορυκτών μέσα στους σχηματισμούς των βράχων.
3. Διάλυση ασβεστόλιθου: Όταν η όξινη βροχόπτωση συναντά τον ασβεστόλιθο (ανθρακικό ασβέστιο), ένα κοινό βράχο σχηματισμού σπηλιών, το οξύ αντιδρά με τον ασβεστόλιθο, διαλύοντας το. Αυτή η αντίδραση σχηματίζει διττανθρακικό ασβέστιο, το οποίο είναι διαλυτό στο νερό.
4. Σχηματισμός σπηλαίων: Το διαλυμένο διττανθρακικό ασβέστιο μεταφέρεται από το νερό, αφήνοντας πίσω τους κενούς χώρους που τελικά γίνονται σπηλιές.
Άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν στην οξύτητα:
* θειικό οξύ: Σε ορισμένες περιοχές, η παρουσία ορυκτών που περιέχουν θείο όπως το Pyrite (χρυσό του ανόητου) μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό θειικού οξέος, καθιστώντας το νερό του σπηλαίου ακόμα πιο όξινο.
* Οργανικά οξέα: Η αποσύνθεση της οργανικής ύλης σε σπηλιές μπορεί επίσης να απελευθερώσει οργανικά οξέα, συμβάλλοντας περαιτέρω στην οξύτητα.
Συνέπειες του όξινου σπηλαίου νερού:
* Σχηματισμός σπηλαίων: Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το όξινο νερό παίζει καθοριστικό ρόλο στο σχηματισμό σπηλαίων.
* Ορυκτό διάλυση: Το όξινο νερό μπορεί να διαλύσει διάφορα ορυκτά στο σπήλαιο, οδηγώντας στο σχηματισμό μοναδικών χαρακτηριστικών σπηλαίων όπως οι σταλακτίτες, οι σταλαγμίτες και οι ροές.
* ζημιά στα οικοσυστήματα των σπηλαίων: Η υψηλή οξύτητα μπορεί να είναι επιζήμια για τους οργανισμούς που κατοικούν στο σπήλαιο, συμπεριλαμβανομένων των νυχτερίδων, των ασπόνδυλων και των μικροοργανισμών.
Συμπέρασμα:
Η υψηλή οξύτητα του νερού σε μερικές σπηλιές οφείλεται κυρίως στη διάλυση του διοξειδίου του άνθρακα και στην αλληλεπίδρασή του με τον ασβεστόλιθο. Ενώ αυτή η οξύτητα είναι απαραίτητη για τον σχηματισμό σπηλαίων, μπορεί επίσης να επηρεάσει τα οικοσυστήματα των σπηλαίων.
