Ποιοι είναι οι περιορισμοί της θεωρίας και των βάσεων της θεωρίας και των βάσεων;
1. Περιορισμένο πεδίο εφαρμογής:
* ιόντα: Δεν εξηγεί επαρκώς τη συμπεριφορά ορισμένων ιόντων που δρουν ως οξέα ή βάσεις, όπως το ιόν [Fe (H2O) 6], το οποίο συμπεριφέρεται ως οξύ παρά το γεγονός ότι δεν έχει ένα πρωτόνιο να δωρίσει.
* Μη υδατικοί διαλύτες: Επικεντρώνεται κυρίως στις αντιδράσεις σε υδατικά διαλύματα. Δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει αντιδράσεις βάσης οξέος σε μη υδατικούς διαλύτες, όπου άλλα είδη μπορούν να δρουν ως δέκτες πρωτονίων ή δότες.
* Lewis Acids and Bases: Δεν περιλαμβάνει όλες τις αντιδράσεις οξέος-βάσης. Η θεωρία του Lewis, η οποία ορίζει τα οξέα ως δέκτες και βάσεις ηλεκτρονίων ως δωρητές ηλεκτρονίων, προσφέρει μια ευρύτερη προοπτική.
2. Δυσκολία στην ποσοτικοποίηση της αντοχής:
* Αντοχή σε διαφορετικούς διαλύτες: Η αντοχή ενός οξέος ή βάσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον διαλύτη. Για παράδειγμα, το οξικό οξύ (CH3COOH) είναι ένα αδύναμο οξύ στο νερό, αλλά ένα ισχυρό οξύ σε υγρή αμμωνία.
* Περιορισμένη σε μεταφορά πρωτονίων: Η θεωρία επικεντρώνεται αποκλειστικά στη μεταφορά πρωτονίων, η οποία είναι μια απλοποίηση των σύνθετων αλληλεπιδράσεων σε πολλές αντιδράσεις οξέος-βάσης.
3. Ελλιπής εικόνα:
* Η έννοια των ζευγών συζευγμένων οξέων/βάσεων: Ενώ είναι χρήσιμο, μπορεί να είναι παραπλανητικό. Η ιδέα μπορεί να οδηγήσει στην υπόθεση ότι το οξύ και το ζεύγος βάσεων πρέπει πάντα να είναι παρόντες σε ίσες ποσότητες, κάτι που δεν είναι πάντα αλήθεια.
* Δεν υπάρχει εξήγηση για τη δύναμη των οξέων και των βάσεων: Η θεωρία δεν εξηγεί γιατί ορισμένες ουσίες είναι ισχυρά οξέα ή βάσεις ενώ άλλες είναι αδύναμες.
Συνοπτικά:
Ενώ η θεωρία Brønsted-Lowry παρέχει ένα πολύτιμο πλαίσιο για την κατανόηση της χημείας βάσης οξέος σε υδατικά διαλύματα, έχει περιορισμούς. Η θεωρία του Lewis και άλλες θεωρίες απαιτούνται για να ληφθούν υπόψη το πλήρες φάσμα των αλληλεπιδράσεων και των αντιδράσεων της όξινης βάσης.
