Είναι οι ιοντικές ενώσεις ανεπιθύμητες στο νερό;
Εδώ είναι η κατανομή:
* Διαλυτότητα: Η διαλυτότητα αναφέρεται στην ικανότητα μιας ουσίας (όπως μια ιοντική ένωση) να διαλύεται σε έναν διαλύτη (όπως το νερό).
* Ιωνικές ενώσεις: Αυτά σχηματίζονται από την ηλεκτροστατική έλξη μεταξύ θετικά φορτισμένων ιόντων (κατιόντων) και αρνητικά φορτισμένων ιόντων (Anions).
Παράγοντες που επηρεάζουν τη διαλυτότητα των ιοντικών ενώσεων στο νερό:
* πολικότητα: Το νερό είναι ένα πολικό μόριο, που σημαίνει ότι έχει θετικό και αρνητικό τέλος. Οι ιοντικές ενώσεις έχουν επίσης διαχωρισμό φορτίου, καθιστώντας τους προσελκύονται από τα πολικά μόρια νερού. Αυτό το αξιοθέατο τους βοηθά να διαλύονται.
* Πλέγμα ενέργειας: Η αντοχή των ιοντικών δεσμών εντός της κρυσταλλικής δομής της ιοντικής ένωσης. Η υψηλή ενέργεια πλέγματος σημαίνει ότι η ένωση είναι λιγότερο πιθανό να διαλυθεί.
* Ενυδάτωση ενέργειας: Η ενέργεια που απελευθερώνεται όταν τα μόρια νερού περιβάλλουν και αλληλεπιδρούν με τα ιόντα. Η υψηλότερη ενέργεια ενυδάτωσης σημαίνει ότι η ένωση είναι πιο πιθανό να διαλυθεί.
γενικεύσεις:
* Γενικά διαλυτό: Οι ιοντικές ενώσεις που περιέχουν αλκαλικά μέταλλα (Li, Na, Κ, κλπ.), Τα ιόντα αμμωνίου (NH₄⁺) και τα ιόντα νιτρικών (ΝΟ) είναι συνήθως διαλυτά στο νερό.
* Γενικά αδιάλυτα: Οι ιοντικές ενώσεις που περιέχουν ιόντα αλογονιδίων (CL⁻, Br⁻, i⁻) με μέταλλα όπως το ασήμι (Ag⁺), το μόλυβδο (PB2⁺) και ο υδράργυρος (HG2⁺) είναι συνήθως αδιάλυτοι.
* Εξαιρέσεις: Υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις σε αυτές τις γενικεύσεις. Για παράδειγμα, το ανθρακικό ασβέστιο (Caco₃) είναι αδιάλυτο στο νερό, παρόλο που περιέχει ένα μέταλλο ομάδας 2.
Συνοπτικά: Ενώ οι ιοντικές ενώσεις συχνά θεωρούνται αδιάλυτες στο νερό, είναι πιο ακριβές να πούμε ότι η διαλυτότητα τους ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με τα συγκεκριμένα ιόντα και άλλους παράγοντες.
