Πώς κάθε επιστήμονας καθορίζει ένα οξύ και μια βάση;
1. Lavoisier (1770s):
* οξύ: Πίστευαν ότι τα οξέα περιείχαν οξυγόνο, αναφερόμενος σε αυτά ως "οξυοξείδια".
* Βάση: Αυτή η ιδέα δεν καθορίστηκε σαφώς από τον Lavoisier.
2. Humphry Davy (1808):
* οξύ: Η ιδέα του Lavoisier δείχνοντας ότι το υδρογόνο, όχι το οξυγόνο, ήταν το καθοριστικό στοιχείο σε οξέα.
* Βάση: Ακόμα δεν καθορίζεται ρητά.
3. Arrhenius (1884):
* οξύ: Μια ουσία που παράγει ιόντα υδρογόνου (Η+) σε διάλυμα.
* Βάση: Μια ουσία που παράγει ιόντα υδροξειδίου (ΟΗ-) σε διάλυμα.
* Περιορισμοί: Αυτή η θεωρία περιοριζόταν σε υδατικά διαλύματα και δεν μπορούσε να εξηγήσει τη συμπεριφορά ορισμένων ενώσεων που δρουν ως οξέα ή βάσεις σε μη υδατικούς διαλύτες.
4. Brønsted-Lowry (1923):
* οξύ: Ένας δότης πρωτονίων (Η+).
* Βάση: Ένας δέκτης πρωτονίων (Η+).
* πλεονέκτημα: Αυτή η θεωρία επέκτεινε την έννοια των οξέων και των βάσεων σε μη υδατικά διαλύματα.
5. Lewis (1923):
* οξύ: Ένας αποδέκτης ζεύγους ηλεκτρονίων.
* Βάση: Ένας δωρητής ζεύγους ηλεκτρονίων.
* πλεονέκτημα: Ο ευρύτερος ορισμός, που περιλαμβάνει αντιδράσεις που δεν περιλαμβάνουν πρωτόνια.
Συνοπτικά:
* Οι πρώιμοι ορισμοί επικεντρώθηκαν σε συγκεκριμένα στοιχεία ή την παρουσία τους σε ενώσεις.
* Η θεωρία του Arrhenius καθιέρωσε ένα σαφές πλαίσιο για υδατικά λύσεις.
* Ο Brønsted-Lowry επέκτεινε την έννοια σε ένα ευρύτερο φάσμα ουσιών.
* Ο Lewis παρείχε τον πιο γενικό ορισμό που περιλαμβάνει μια ευρύτερη ποικιλία αντιδράσεων.
Σημαντική σημείωση: Οι διαφορετικοί ορισμοί δεν είναι αμοιβαία αποκλειστικοί. Όλοι περιγράφουν πτυχές της συμπεριφοράς όξινης βάσης και σε πολλές περιπτώσεις επικαλύπτονται. Ο καταλληλότερος ορισμός που χρησιμοποιείται εξαρτάται από τη συγκεκριμένη κατάσταση.
