Είναι η κατάσταση σιδηρούχων ή σιδηρούχων πιο διαλυτή;
Εδώ είναι γιατί:
* Πυκνότητα φόρτισης: Τα ιόντα σιδήρου (Fe3) έχουν υψηλότερη πυκνότητα φορτίου από τα σιδηρούχα ιόντα (Fe2⁺). Αυτό σημαίνει ότι το ιόν σιδήρου έχει ισχυρότερη έλξη στα μόρια του νερού, καθιστώντας πιο πιθανό να σχηματίσει σταθερά ενυδατωμένα ιόντα. Ωστόσο, αυτή η ισχυρή έλξη καθιστά επίσης πιο δύσκολο για τα ιόντα σιδηρούχων να απομακρυνθούν από τα μόρια του νερού και να διαλύονται.
* υδρόλυση: Τα ιόντα σιδήρου υποβάλλονται εύκολα σε υδρόλυση σε υδατικά διαλύματα, σχηματίζοντας αδιάλυτα ιζήματα υδροξειδίου του σιδήρου (Fe (OH) ₃). Αυτό περιορίζει τη διαλυτότητα των ιόντων σιδήρου.
* Σχηματισμός συμπλόκου: Τόσο τα σιδηρούχα όσο και τα ιόντα σιδήρου μπορούν να σχηματίσουν σύμπλοκα με προσδέματα, αλλά τα ιόντα σιδήρου τείνουν να σχηματίζουν πιο σταθερά και λιγότερο διαλυτά σύμπλοκα.
Εξαιρέσεις:
Υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτόν τον γενικό κανόνα και η διαλυτότητα των ενώσεων σιδήρου και σιδήρου μπορεί να ποικίλει ανάλογα με το συγκεκριμένο αντίθετο ή το παρόν προσδέτη. Για παράδειγμα:
* Το υδροξείδιο του σιδήρου (Fe (OH) ₂) είναι πιο διαλυτό από το υδροξείδιο του σιδήρου (Fe (OH) ₃).
* Το χλωριούχο σίδηρο (FECL₃) είναι πιο διαλυτό από το χλωριούχο σιδηρούχο (FECL₂).
Συνοπτικά:
Ενώ τα ιόντα σιδηρούών είναι γενικά πιο διαλυτά από τα ιόντα σιδήρου, η διαλυτότητα των ενώσεων σιδήρου μπορεί να επηρεαστεί από διάφορους παράγοντες όπως το ρΗ, την παρουσία προσδεμάτων και το ειδικό αντίθετο.
