Ποια ζεύγη στοιχείων είναι πιθανότερο να σχηματίσουν μια ομοιοπολική ένωση;
* Ηλεκτροργατιστικότητα: Τα μη μέταλλα έχουν γενικά υψηλή ηλεκτροαρνητικότητα, που σημαίνει ότι έχουν ισχυρή έλξη για τα ηλεκτρόνια. Αυτό τους καθιστά λιγότερο πιθανό να δώσουν ηλεκτρόνια και πιο πιθανό να τα μοιραστούν.
* κοινόχρηστα ηλεκτρόνια: Στην ομοιοπολική συγκόλληση, τα άτομα μοιράζονται ηλεκτρόνια για να επιτύχουν μια σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων (συνήθως ένα πλήρες εξωτερικό κέλυφος). Τα μη μέταλλα μοιράζονται εύκολα ηλεκτρόνια για να φτάσουν σε αυτή τη σταθερότητα.
Παραδείγματα κοινών ομοιοπολικών ενώσεων:
* νερό (h₂o): Υδρογόνο (μη μεταλλικό) και οξυγόνο (μη μέταλλο)
* διοξείδιο του άνθρακα (CO₂): Ο άνθρακας (μη μέταλλο) και το οξυγόνο (μη μέταλλο)
* αμμωνία (NH₃): Αζώτο (μη μέταλλο) και υδρογόνο (μη μέταλλο)
Εξαιρέσεις:
Ενώ τα μη μέταλλα γενικά σχηματίζουν ομοιοπολικούς δεσμούς, υπάρχουν εξαιρέσεις:
* Metalloids: Τα μεταλλοειδή όπως το πυρίτιο και το βόριο μπορούν μερικές φορές να σχηματίσουν ομοιοπολικούς δεσμούς με μη μέταλλα.
* πολικοί ομοιοπολικοί δεσμοί: Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι δεσμοί μεταξύ ενός μη μεταλλικού και ενός ελαφρώς λιγότερο ηλεκτροαρνητικού στοιχείου (όπως ένα αλογόνο και ένα ελαφρώς λιγότερο ηλεκτροαρνητικό μη μεταλλικό) μπορεί να έχουν σημαντικό ομοιοπολικό χαρακτήρα.
Key Takeaway: Τα μη μέταλλα έχουν έντονη τάση να σχηματίζουν ομοιοπολικές ενώσεις με κοινή χρήση ηλεκτρονίων.
