Ποιος απέδειξε τη δυνατότητα παραγωγής οργανικών ενώσεων από αέρια και νερό εάν το μίγμα βομβαρδίζεται με συνεχή εκκένωση σπινθήρων;
Διεξήγαγε το διάσημο πείραμά του το 1952 υπό την καθοδήγηση του Harold Urey στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Το πείραμα, γνωστό ως το πείραμα Miller-urey , ήταν μια πρωτοποριακή επίδειξη του τρόπου με τον οποίο τα οργανικά μόρια θα μπορούσαν να σχηματίσουν από ανόργανη ύλη υπό συνθήκες που θεωρούνταν ότι είναι παρόντες στην πρώιμη γη.
Ακολουθεί μια απλοποιημένη εξήγηση του πειράματος:
1. Η εγκατάσταση: Ο Μίλερ δημιούργησε ένα κλειστό σύστημα που περιέχει ένα μείγμα νερού, μεθανίου, αμμωνίας και υδρογόνου, τα οποία είναι αέρια που πιστεύεται ότι ήταν άφθονα στην ατμόσφαιρα της πρώιμης γης.
2. εκκένωση σπινθήρα: Στη συνέχεια υπέβαλε αυτό το μείγμα σε συνεχείς ηλεκτρικές σπινθήρες, μιμούμενοι τις καταιγίδες αστραπής που πιθανώς συνέβησαν στην πρώιμη γη.
3. Οργανικές ενώσεις: Μετά από μια εβδομάδα συνεχούς σπινθήρων, ο Μίλερ διαπίστωσε ότι πολλά αμινοξέα, τα δομικά στοιχεία πρωτεϊνών, είχαν σχηματιστεί μέσα στο σύστημα.
Αυτό το πείραμα επανάσταση στην κατανόησή μας για την προέλευση της ζωής στη γη και παρείχε ισχυρές ενδείξεις για τη δυνατότητα ζωής που προκύπτει από τη μη ζωντανή ύλη μέσω της αβιοτικής σύνθεσης.
