Σε μια ομοιοπολική μοριακή ένωση η έλξη μεταξύ των μορίων τείνει να είναι stong;

Αυτή η δήλωση δεν είναι γενικά αληθής . Εδώ είναι γιατί:

* Οι ομοιοπολικοί δεσμοί εντός των μορίων είναι ισχυροί. Τα κοινόχρηστα ζεύγη ηλεκτρονίων σε ομοιοπολικούς δεσμούς συγκρατούν τα άτομα μαζί πολύ σφιχτά.

* Οι διαμοριακές δυνάμεις μεταξύ των μορίων είναι ασθενέστερες. Αυτές οι δυνάμεις είναι υπεύθυνες για την έλξη μεταξύ των μορίων και είναι πολύ πιο αδύναμες από τους ομοιοπολικούς δεσμούς μέσα στα μόρια.

* Τύποι διαμοριακών δυνάμεων: Η αντοχή των διαμοριακών δυνάμεων εξαρτάται από τον τύπο του μορίου:

* δεσμός υδρογόνου: Ο ισχυρότερος τύπος, που υπάρχει όταν το υδρογόνο συνδέεται με ένα εξαιρετικά ηλεκτροαρνητικό άτομο όπως το οξυγόνο, το άζωτο ή το φθόριο.

* αλληλεπιδράσεις διπόλης-διπόλης: Εμφανίζονται μεταξύ πολικών μορίων που έχουν μόνιμα δίπολα.

* Δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου: Αδύναμος τύπος, που υπάρχει σε όλα τα μόρια λόγω προσωρινών διακυμάνσεων στην κατανομή ηλεκτρονίων.

Επομένως, η έλξη μεταξύ των μορίων σε μια ομοιοπολική μοριακή ένωση είναι γενικά ασθενής, όχι ισχυρή.

Παραδείγματα:

* νερό (H2O): Η ισχυρή δέσμευση υδρογόνου καθιστά το νερό σε υγρό σε θερμοκρασία δωματίου, αλλά οι μεμονωμένοι δεσμοί μέσα στο μόριο του νερού είναι ομοιοπολικοί και πολύ ισχυροί.

* μεθάνιο (CH4): Υπάρχουν μόνο αδύναμες δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου μεταξύ των μορίων μεθανίου, καθιστώντας το αέριο σε θερμοκρασία δωματίου.

Επιτρέψτε μου να ξέρω αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις διαμοριακές δυνάμεις!