Πότε είναι η κατάσταση οξείδωσης του μετάλλου που υποδεικνύεται στην ένωση ονόματος;
Γιατί να δείχνουμε κατάσταση οξείδωσης;
* Σαφήνεια: Πολλά μέταλλα μπορούν να σχηματίσουν περισσότερους από έναν τύπους ιόντων με διαφορετικές χρεώσεις (καταστάσεις οξείδωσης). Για να αποφευχθεί η ασάφεια, χρησιμοποιούμε ρωμαϊκούς αριθμούς στο όνομα για να καθορίσουμε ποιο ιόν υπάρχει στην ένωση.
Πότε να χρησιμοποιήσετε ρωμαϊκούς αριθμούς:
* Μεταβατικά μέταλλα: Τα μεταβατικά μέταλλα (ομάδες 3-12) είναι πασίγνωστες για την ύπαρξη πολλαπλών καταστάσεων οξείδωσης.
* Ορισμένα μέταλλα κύριας ομάδας: Μερικά κύρια μέταλλα ομάδας, όπως το TIN (SN) και το μόλυβδο (PB), παρουσιάζουν επίσης πολλαπλές καταστάσεις οξείδωσης.
Παραδείγματα:
* Χλωριούχο σιδήρου (ii): Ο ρωμαϊκός αριθμός "II" δείχνει ότι το Ion Iron έχει φορτίο +2 (Fe2⁺).
* Χλωριούχο σίδηρο (iii): Ο ρωμαϊκός αριθμός "III" υποδεικνύει ότι το ιόν σιδήρου έχει φορτίο +3 (Fe³⁺).
* οξείδιο χαλκού (i): Ο ρωμαϊκός αριθμός "I" δείχνει ότι το ιόν χαλκού έχει φορτίο +1 (Cu⁺).
* οξείδιο χαλκού (II): Ο ρωμαϊκός αριθμός "II" δείχνει ότι το ιόν χαλκού έχει φορτίο +2 (Cu²⁺).
Εξαιρέσεις:
* Ομάδα 1 και 2 μέταλλα: Αυτά τα μέταλλα έχουν μόνο μία κοινή κατάσταση οξείδωσης, επομένως δεν χρειάζονται ρωμαϊκοί αριθμοί. Για παράδειγμα, το χλωριούχο νάτριο (NaCl) δεν απαιτεί ρωμαϊκό αριθμό επειδή το νάτριο έχει πάντα ένα φορτίο +1.
* ασήμι (AG): Το ασήμι έχει σχεδόν πάντα ένα φορτίο +1, οπότε δεν απαιτεί συνήθως ρωμαϊκό αριθμό.
* ψευδάργυρος (zn): Ο ψευδάργυρος έχει σταθερά ένα φορτίο +2, οπότε δεν χρειάζεται ρωμαϊκό αριθμό.
Βασικά σημεία:
* Οι ρωμαϊκοί αριθμοί χρησιμοποιούνται για τη διάκριση μεταξύ διαφορετικών καταστάσεων οξείδωσης ενός μετάλλου.
* Απαιτούνται συνήθως για μεταβατικά μέταλλα και μερικά κύρια μέταλλα ομάδας.
* Η ομάδα 1 και 2 μέταλλα, το ασήμι και ο ψευδάργυρος συνήθως δεν απαιτούν ρωμαϊκούς αριθμούς επειδή έχουν προβλέψιμες καταστάσεις οξείδωσης.
