Όταν ένα στοιχείο σχηματίζει δύο ή περισσότερα ιόντα, πώς διακρίνονται για να υποδείξουν τη χρέωση;
Δείτε πώς λειτουργεί:
* Προσδιορίστε το στοιχείο: Προσδιορίστε το στοιχείο που σχηματίζει πολλαπλά ιόντα.
* Προσδιορίστε τις πιθανές χρεώσεις: Οι χρεώσεις των ιόντων θα εξαρτηθούν από τη θέση του στοιχείου από τον περιοδικό πίνακα και την ικανότητά του να χάνει ή να κερδίζει ηλεκτρόνια.
* Χρησιμοποιήστε τους ρωμαϊκούς αριθμούς: Αναθέστε έναν ρωμαϊκό αριθμό σε παρενθέσεις μετά το όνομα του στοιχείου για να υποδείξει το φορτίο του ιόντος.
Παραδείγματα:
* IRON (FE): Ο σίδηρος μπορεί να σχηματίσει δύο κοινά ιόντα:Fe2⁺ (IRIR (II)) και Fe³⁺ (IROR (III)).
* Χαλκός (Cu): Ο χαλκός μπορεί να σχηματίσει δύο κοινά ιόντα:Cu⁺ (χαλκός (I)) και Cu²⁺ (χαλκός (II)).
* μολύβδου (PB): Ο μόλυβδος μπορεί να σχηματίσει δύο κοινά ιόντα:PB2⁺ (μολύβδου (ii)) και PB⁴⁺ (μόλυβδος (iv)).
Εξαιρέσεις:
* Στοιχεία στην ομάδα 1 και 2: Αυτά τα στοιχεία σχηματίζουν μόνο ένα είδος ιόντων, έτσι ώστε οι ρωμαϊκοί αριθμοί δεν χρησιμοποιούνται (π.χ. νατρίου (Na⁺), ασβέστιο (Ca2⁺)).
* Στοιχεία στην ομάδα 17: Αυτά τα στοιχεία σχηματίζουν μόνο έναν τύπο ανιόντων, έτσι ώστε οι ρωμαϊκοί αριθμοί δεν χρησιμοποιούνται (π.χ. χλωριούχο (CL⁻), βρωμίδιο (Br⁻)).
* Ορισμένα μεταβατικά μέταλλα: Ενώ το ρωμαϊκό αριθμητικό σύστημα χρησιμοποιείται γενικά για μεταβατικά μέταλλα, υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, το ασήμι (AG) σχηματίζει πάντα Ag⁺ και ψευδάργυρος (Zn) σχηματίζει πάντα Zn²⁺.
Η χρήση ρωμαϊκών αριθμών μας βοηθά να αποφύγουμε την ασάφεια όταν ονομάζουμε ενώσεις που περιέχουν αυτά τα στοιχεία. Για παράδειγμα:
* οξείδιο σιδήρου (ii) (FeO) είναι διαφορετικό από το οξείδιο σιδήρου (iii) (Fe₂o₃) .
* χλωριούχο χαλκό (i) (CUCL) είναι διαφορετικό από το χλωριούχο χαλκό (II) (Cucl₂) .
Θυμηθείτε ότι το ρωμαϊκό αριθμητικό σύστημα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για τη διάκριση μεταξύ διαφορετικών ιόντων του ίδιου στοιχείου.
