Πώς διαφέρουν η ηπειρωτική κρούστα από το Ωκεανικό;
Σύνθεση:
* Continental Crust: Κυρίως αποτελείται από φελλ και ενδιάμεσα πετρώματα , συμπεριλαμβανομένου του γρανίτη, του ριολίτη και του ανδεσίτη. Αυτά τα βράχια είναι πλούσια σε πυρίτιο, αλουμίνιο, κάλιο, νάτριο και ασβέστιο.
* Ωκεανική κρούστα: Που αποτελείται κυρίως από mafic rocks , όπως ο βασάλτης και ο Gabbro. Αυτά τα βράχια είναι πλουσιότερα σε μαγνήσιο, σίδηρο και ασβέστιο από το πυρίτιο.
πάχος:
* Continental Crust: Πολύ παχύτερο, που κυμαίνεται από 30 έως 70 χιλιόμετρα (19 έως 43 μίλια) .
* Ωκεανική κρούστα: Σημαντικά λεπτότερο, συνήθως γύρω από 5 έως 10 χιλιόμετρα (3 έως 6 μίλια) .
Πυκνότητα:
* Continental Crust: Λιγότερο πυκνό από την ωκεάνια κρούστα, με μέση πυκνότητα 2,7 g/cm³ .
* Ωκεανική κρούστα: Πυκνότερο από την ηπειρωτική κρούστα, με μέση πυκνότητα 3,0 g/cm³ .
Ηλικία:
* Continental Crust: Παλαιότερα, με μερικά μέρη που χρονολογούνται δισεκατομμύρια χρόνια.
* Ωκεανική κρούστα: Νεότερος, με την παλαιότερη ωκεάνια κρούστα να είναι μόνο περίπου 200 εκατομμύρια ετών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η ωκεάνια κρούστα δημιουργείται συνεχώς στις κορυφογραμμές του ωκεανού και καταστρέφεται σε ζώνες υποβάθμισης.
Χαρακτηριστικά:
* Continental Crust: Χαρακτηρίζεται από βουνά, οροπέδια, πεδιάδες και κοιλάδες. Φιλοξενεί την ηπείρους, οι οποίες είναι οι μεγάλες εκτάσεις που είναι πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.
* Ωκεανική κρούστα: Σχηματίζει το δάπεδο του ωκεανού και περιέχει χαρακτηριστικά όπως οι κορυφογραμμές, τα χαρακώματα και οι άβυσσο πεδιάδες.
Άλλες σημαντικές διαφορές:
* Ορυκτική σύνθεση: Η Continental Crust έχει υψηλότερη αφθονία ορυκτών όπως το χαλαζία, το άστριο και το μαρμαρυγία. Η ωκεάνια κρούστα έχει υψηλότερο ποσοστό πυροξένης και ολιβίνης.
* Χημική σύνθεση: Η ηπειρωτική κρούστα εμπλουτίζεται σε πυριτία (SiO2), ενώ η ωκεάνια κρούστα είναι πλουσιότερη σε οξείδιο μαγνησίου (MGO) και οξείδιο του σιδήρου (FeO).
* σχηματισμός: Η ηπειρωτική κρούστα δημιουργείται κυρίως μέσω της διαδικασίας σύγκρουσης πλάκας, ενώ η ωκεάνια κρούστα σχηματίζεται στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών μέσω ηφαιστειακής δραστηριότητας.
Συνέπειες αυτών των διαφορών:
* Η διαφορά πυκνότητας μεταξύ της ηπειρωτικής και της ωκεάνιας κρούστας εξηγεί γιατί οι ηπείρους κάθονται υψηλότερες από τις λεκάνες ωκεανών.
* Η παχύτερη και λιγότερο πυκνή ηπειρωτική κρούστα μπορεί να υποστηρίξει υψηλότερα βουνά και παχύτερα ιζήματα.
* Η σταθερή ανακύκλωση της ωκεάνιας κρούστας μέσω των ζωνών υποπίεσης είναι ένας βασικός οδηγός της τεκτονικής πλάκας και της εσωτερικής δυναμικής της γης.
Αυτές είναι οι βασικές διαφορές μεταξύ της ηπειρωτικής και της ωκεάνιας κρούστας. Η κατανόηση αυτών των διακρίσεων μας βοηθά να κατανοήσουμε τη δομή, τη σύνθεση της Γης και τις διαδικασίες που διαμορφώνουν τον πλανήτη μας.
